Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Z Life - week 4 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Zij gaat het gevecht aan met de grote pensioenfondsen

In een tijd waarin keuzevrijheid doodgewoon is behalve als het om de oudedagsvoorziening gaat, startte Karin Jakobsen een nieuw pensioeninitiatief: BrightPensioen. Waar traditionele fondsen volgens haar vooral aandeelhoudersbelangen dienen, wil Jakobsen dat het juist de deelnemers zijn die alle vruchten plukken.

Je hebt lucht- en ruimtevaarttechniek gestudeerd. Hoe ben je in de financiële wereld terecht gekomen?
“Ik merkte dat ik financiering in de luchtvaart interessanter vond omdat je dan tussen de partijen inzit. Zo ben ik in Londen terecht gekomen en gaan bankieren.”

Hoe is je interesse voor pensioenen gewekt?
“Ik heb tijdens mijn periode in Londen ook fusies en overnames gedaan. Een van de opdrachten was voor een private equity club die een slapend pensioenfonds wilde kopen. Leek me onlogisch. Wilden ze soms wachten tot iedereen dood was en dan kijken of er nog wat overbleef?”

En was dat het plan?
“Wat ze deden was het fonds structureren en dan vooraf al een heleboel van het geld in hun zak steken. Toen ik vroeg wat er zou gebeuren als de deelnemers straks misschien langer leefden omdat er iets veranderde en er geld tekort was, vonden ze dat lastig. Zij hadden toch hun geld?”

"Het belang van financiële instellingen staat lijnrecht tegenover het deelnemersbelang"

Vonden ze je brutaal?
“Ik werd van de deal gehaald.”

Opende dat je ogen?
“Ik zag dat het belang van financiële instellingen lijnrecht tegenover het deelnemersbelang staat. In de hele financiële sector is dat geval. Hun winst moet gehaald worden uit het vermogen van de klant.”

Maar je kwam dus terug in Nederland, ging aan de slag als zelfstandige en zocht een pensioenaanbieder.
“En dat voelde niet goed. Al kon ik er niet precies de vinger opleggen waar dat aan lag. Aan welke aanbieder zou ik als deelnemer wel mijn geld toevertrouwen? Vanuit dat vertrekpunt ben ik gaan nadenken.”

Wat miste je bij de bestaande aanbieders?
“Het ging om de tegengestelde belangen tussen de aandeelhouders en de pensioendeelnemers. Als jij je als aanbieder laat betalen door mee te eten uit de pot van de deelnemers, met winstmaximalisatie als doel, dan gaat dat altijd ten koste van de deelnemers. Wil je meer winst voor de aandeelhouder,

"Aan wie zou ik mijn geld zelf toevertouwen? Zo ben ik begonnen"

dan zul je meer geld uit de pot van de deelnemer moeten halen.”

Een pervers systeem.
“Ja. Neem die woekerpolissen. Als het slecht ging dan waren er meer kosten en als het goed ging dan schoven ze er bijvoorbeeld een extra verzekering in dan werd op die manier weer meer uit de pot gehaald.”

Dus degenen die goed voor de deelnemers moeten zorgen, zorgen vooral goed voor zichzelf?
“Voor zichzelf en voor de aandeelhouders. Die zijn zoveel gewiekster en hebben meer kennis en toegang tot informatie. De klant en de deelnemer zijn de dupe, zeker als een systeem zo ongelooflijk complex is als pensioenen. Dan kun je onder en boven en links en rechts kosten wegschuiven en wegplakken. Zonder dat mensen er erg in hebben.”

Maar jouw analyse was dus dat je geen pensioenaanbieder kon vinden die aan jouw eisen voldeed?
“Niet eentje die transparant was, en de belangen van de deelnemers boven die van de aandeelhouders plaatste.”


Karin Jakobsen met commercieel directeur Sjaak Zonneveld

Dus toen ben je er maar eentje voor jezelf begonnen?
“Ja, want iedereen roept dat de klant centraal staat. Maar zoals deze bedrijven zijn opgezet is het inherent niet mogelijk om de klant centraal te stellen. Als je aandeelhouders iemand anders zijn dan je deelnemers, dan heb per definitie te maken met tegengestelde belangen.”

Is dat het mooie als je van nul kunt beginnen?
“Wij hebben gezegd: in onze structuur wordt iedere deelnemer ook mede-eigenaar. Het doel waar we naartoe groeien is dat de deelnemers het meerderheidsaandeel krijgen.”

Mooi plan, maar hoe stamp je zo’n fonds dan uit de grond?
“Ik heb het samen met een vriendin opgepakt Annemieke Beijerinck, die uit de verzekeringswereld komt. We hebben Peter Verhaar benaderd. Die was

"Bij ons wordt elke deelnemer ook mede-eigenaar"

razend enthousiast en fungeert als onze ‘lijstduwer’. Sjaak Zonneveld is er iets later bijgekomen, hij had net een boek geschreven over pensioenen. En toen zijn we gaan crowdfunden.”

Hoe werd je verhaal ontvangen?
“We zijn eerst met enkele bestaande aanbieders gaan praten. De reactie was: 'Heel vernieuwend, en als dit aanslaat dan hebben we wel een probleem. We geloven wel dat een dergelijk verdienmodel er gaat komen, maar totdat het zo ver is willen we er niet aan.' En we kregen zelfs als reactie: “Nou meisje, hou je centjes maar lekker in je zak. En als jullie op de markt komen gaan we onder jullie prijs zitten en drukken we je er uit.”

Ook een manier om gemotiveerd te worden.
“Ik ging daar weg en dacht: ik zal je hebben.”

Hoe werkt dat met vergunningen?
“We hadden een tweetrapsraket bedacht. Eerst de zwaarste vergunning, daarna de iets makkelijkere. Maar we kwamen er na een paar gesprekken al

"We hebben drie ton via crowdfunding opgehaald"

achter dat we die zwaardere vergunning pas zouden krijgen als een grote financiële instelling ons ondersteunde. Dus toen hebben we dat omgedraaid. In juli hebben we de aanvraag gedaan, vijf maanden later hadden we de vergunning.”

Hoe ging het crowdfunden?
“We hebben drie ton via crowdfundingplatform Symbid opgehaald. Op dat moment de succesvolste campagne tot dan toe.”

Waar zijn jullie op gaan richten?
“Op ondernemers, ZZP’-ers en werknemers en werkgevers zonder pensioen. We hebben inmiddels al ruim 100 werkgevers als klant.  Werkgevers die best wat willen betalen maar die het uiteindelijk aan de werknemer overlaten  hoeveel pensioen ze willen opbouwen. De groep wordt ook wel de witte vlek genoemd. Werkgevers die zich niet willen vastleggen aan een collectief pensioen voor hun werknemers. En sinds deze maand bieden we ook een ‘gewone’ beleggingsrekening. Dus nu is BrightPensioen er voor iedereen die op een duurzame manier vermogen wil opbouwen.”

Het is vreselijk moeilijk om mensen te interesseren voor hun pensioen. Hoe komt dat denk je?
“Pensioen gaat over een periode waarover je liever niet nadenkt: als je oud bent. Maar keuzestress speelt ook een grote rol. Mensen kunnen uit profielen kiezen, maar weten zij veel.”

Is er dan te veel of te weinig flexibiliteit?
“Het is verkeerde flexibiliteit. Het klinkt leuk om uit veertien verschillende risicoprofielen te kunnen kiezen. Maar mensen gaan voor behoedzaam in tijden dat het niet hoeft en andersom. Daarmee schieten ze zichzelf in de voet. Bij ons kies je gewoon voor een einddatum.”

Hoe verdient Bright Pensioen geld?
“Wij maken een strikte scheiding tussen de geldstromen. Je hebt de inleg, die volledig naar de deelnemers gaat. En het lidmaatschap en eenmalig het inschrijfgeld, waarmee je tegelijk aandeelhouder bent. Met het lidmaatschap dekken we de kosten af. Op het moment dat er schaalgrootte ontstaat en we winst gaan maken, dan krijgen de deelnemers daar weer een stuk van terug.”

Gaat het lidmaatschap dan omlaag?
“Ja, dan wordt het goedkoper. En we beleggen ook tegen kostprijs. We trekken, kortom, niets uit die pot.”

Je wilt doorgroeien naar 30.000 deelnemers in 2020. Gaat dat lukken, in dit tempo?
“We zitten nu dicht bij de 3.000 en verdriedubbelen tot nu toe iedere jaar. Dus als dat blijft doorzetten, móét dat zeker lukken, haha! We gaan dit jaar operationeel break even bereiken.”

Allianz heeft inmiddels een minderheidsbelang genomen. Wat betekent dat voor de onafhankelijkheid van BrightPensioen?
“Allianz heeft een minderheidsbelang van zo’n 7% en we hebben vastgelegd dat ze nooit de meerderheid kunnen verkrijgen. Wij blijven volkomen

"Wij blijven volkomen onafhankelijk"

onafhankelijk: de meerderheid van de aandelen wordt in de toekomst voor de deelnemers. Die hebben op dit moment 8%. Wereldwijd zouden wij ooit een bedreiging voor Allianz kunnen worden: wij zijn een disrupter. Dus zij zien ons als een proeftuin. Wij dagen elkaar uit op het gebied van productontwikkeling.”

Als je het breder bekijkt zie je BrightPensioen dan als een reactie op de veranderingen in de Nederlandse arbeidsmarkt, met al die zelfstandigen?
“Het zijn niet alleen de zelfstandigen. De arbeidsmobiliteit is toegenomen. Mensen verzamelen allemaal verschillende pensioenpotjes en dat is inefficiënt en duur. Wij geloven er heel erg in dat mensen in de toekomst nog maar twee rekeningen hebben: een voor je salaris, en eentje voor de pensioenbijdrage. En die laatste beheer je zelf. Want het is natuurlijk raar dat op dit moment de werkgever bepaalt wie jouw pensioen beheert. Je werkgever bepaalt toch ook niet waar je bankiert?”

Is dat een erfenis van de tijd van de collectiviteit en de vakbonden?
“Ja en dat is niet meer van deze tijd.”

Pensioenfondsen hebben flinke reputatieschade opgelopen. Hoe garandeer je dat BrightPensioen over dertig jaar nog steeds bestaat?
“Dat gaat alleen door de klanten tevreden te houden. Wat dat betreft moeten bestaande pensioenfondsen zich zorgen maken. Als mensen met hun

"Het is raar dat je werkgever bepaalt wie je pensioen beheert"

voeten gaan stemmen, dan hebben ze een probleem. Onze klanten zijn laaiend enthousiast over ons.”

Waar merk je dat aan?
“Aan de reviews en reacties en hoe iedereen ons wil ondersteunen. Zo hebben we vorig jaar een crowdfunding gedaan onder onze klanten en binnen een week hadden we het geld bij elkaar.”

Mensen willen zelf beschikken en beslissen?
“Ja, en als mensen dom gehouden worden dan blijft het een ver-van-je-bed-show. Het moet gewoon teruggebracht worden tot de basics. Zo moeilijk is pensioen helemaal niet. Uiteindelijk is het gewoon een pot, die zet je opzij, daar maak je rendement op en dan heb je het later goed. Het is de grootste uitgave van je leven. En het is bizar dat de meeste mensen er niet naar op of om kijken.”

Het is een bekend probleem dat pensioencommunicatie voor geen meter aankomt. Niemand leest die mailtjes.
“Zo lang mensen niet zelf kunnen kiezen of dat waar ze wel voor kunnen kiezen ongelooflijk complex is, dan kweek je geen betrokkenheid. De werkgever bepaalt smaakje a, b of c. En daar is alles mee gezegd.”

Vind je dat zelfstandigen verplicht zouden moeten worden om een pensioen af te sluiten?
“Zelfstandigen moeten nergens toe verplicht worden. Want daarvoor zijn ze ondernemer. Maar het zou voor zelfstandigen wel een stuk makkelijker en flexibeler gemaakt kunnen worden. Bijvoorbeeld door het te koppelen aan de kwartaalomzetaangifte. We hebben daarvoor een concreet voorstel bij ‘Den Haag’ onder de aandacht gebracht: de Fiscale Oudedagsrekening.”

Jullie beleggen duurzaam. Waarom beleg je niet in clusterbommen, als dat veel meer oplevert?
“Beleggen in clusterbommen is sowieso verboden. Maar we beleggen duurzaam omdat we dat als een vorm van financiële hygiëne zien. Beleggen doe je voor de lange termijn. Wij geloven dat duurzame bedrijven de komende jaren harder zullen groeien. Dus het zou eigenlijk dom zijn om in niet-duurzaam te beleggen. Bovendien: wat heb je aan je pensioen als er weinig van de wereld overblijft? Daarom is onze slogan dan ook: The future is bright!”

Tekst: Matthijs van der Pol
Beeld: Jacq Roos

Cultuuragenda

Michael Wolf - Life in cities

Tentoonstelling

De Duitse fotograaf Michael Wolf woont en werkt sinds 1994 in Hong Kong. Deze stad, met ruim zeven miljoen inwoners, is zijn inspiratiebron geworden. Fotomuseum Den Haag toont nu een groot overzicht van zijn werk: van zijn vroegste jaren als documentatiefotograaf tot en met zijn recentere series, waaronder Architecture of Density, de beroemde reeks foto's waarin Wolf de compacte architectuur van de volgebouwde megastad op een haast abstracte manier vast legde. Ook valt in Den Haag de wandvullende installatie The Real Toy Story te bewonderen, waarmee Wolf commentaar levert op de industriële massaproductie in China: hij omringt foto's van Chinese fabrieksarbeiders met duizenden stukken plastic speelgoed.
20 januari t/m 22 april, Fotomuseum Den Haag, toegang €9

New Cool Collective

Muziek

Het Nederlandse jazzcollectief bestaat 25 jaar! Reden voor een feestje, maar dat is het eigenlijk altijd met deze achtkoppige band, die wordt aangevoerd door saxofonist Benjamin Herman. De heren hebben door de jaren heen over de hele wereld getourd. Van hippe jazzclubs tot grote festivals. Overal swingen jazzdanceliefhebbers op de uitbundige deuntjes van New Cool Collective. De band zal tijdens dit concert hun oppeppende nieuwe plaat Electric Monkey Sessions 2 ten gehore brengen.
Donderdag 25 januari, 013 Tilburg, kaarten €20

Darkest Hour

Film

Mei 1940. Daags nadat hij premier van het Verenigd Koninkrijk is geworden, komt Winston Churchill voor hete vuren te staan: er moet besloten worden of Engeland met de nazi's in onderhandeling gaat of dat er gevochten gaat worden voor idealen. Het Britse kabinet verkeert in crisis en Churchill maakt zijn entree als een olifant in een porseleinkast. Verstopt in een fat suit en voorzien van een dikke laag make-up maakte acteur Gary Oldman een geweldige transformatie door. Hij buldert en tiert, paft dikke sigaren en geeft geweldige toespraken. Maar ook de menselijke kanten van Churchill komen aan bod. Een fenomenale rol, die Oldman al een Golden Globe bracht en ongetwijfeld ook een Oscarnominatie zal opleveren.
Darkest Hour draait vanaf donderdag 18 januari in Nederlandse bioscopen

Dancing Grandmothers

Dans

De Koreaanse choreografe Eun-Me Ahn reisde door haar vaderland en zag hoe vrouwen van alle leeftijd opfleurden als ze aan het dansen waren. Geïnspireerd door die levenslust nodigt Ahn jong en oud uit om samen te dansen. Professionele dansers delen het podium met Koreaanse dames tussen de 60 en 90 jaar. Samen dansen ze op folklore, maar ook op muziek van de huidige generatie, zoals elektro en techno. Het resultaat is een kleurrijke voorstelling die dynamisch en energiek is, maar minstens zo vertederend en feelgood.
Woensdag 24 januari, Schouwburg Amsterdam, 26 t/m 28 januari, Theater aan het Spui Den Haag, kaarten vanaf €10

 

 

 

Exclusieve hands-on met Nintendo Labo: interactief knutselen

Op 27 april lanceert Nintendo een serie interactieve knutselpakketten die met de Switch-spelcomputer werken. Jan van Bright speelde al even met Nintendo Labo.

Ik reisde deze week af naar Nintendo's Europese hoofdkantoor in Frankfurt onder het mom van het 'proberen van een nieuw initiatief'. Ik was op alles voorbereid, maar niet op Nintendo Labo: een out-of-the-box benadering van knutselen, maken, bouwen, samen spelen én gaming, zoals alleen Nintendo die kan bedenken.

Toy-Cons
Voor me lag een grote witte doos met daarin allerlei gestanste stukken karton. Een Nintendo Switch stond in handheld-mode ernaast. Het idee van Nintendo Labo wordt al snel duidelijk: met verschillende delen die je uit de kartonnen vlakken drukt, maak je diverse onderdelen, die je vervolgens met elkaar combineert tot een speelgoedachtig voorwerp. Daarna voeg je de Joy-Cons toe aan je bouwwerk en dan heb je... Toy-Cons.

De gestanste stukken zijn zo gemaakt dat ze uit diverse dikke vouwranden bestaan. Bovendien is het karton waar de onderdelen in zitten opvallend stevig, maar net niet zo dik, dat het niet meer goed te vouwen is. Lijm en scharen komen er (in eerste instantie althans) niet aan te pas. Via het scherm van de Switch krijg je, volledig gelokaliseerd, tekst en uitleg. Met real-time animaties van je bouwsels maar ook met ondersteunde tekstjes word je stap voor stap meegenomen in het vouw- en bouwproces. Een kind kan de was doen, maar de drie Duitse journalisten (en ik) hadden er ook zichtbaar lol in. 

Racen met kartonnen 'RC-Cars'
Een van de eerste dingen die we in elkaar vouwden en knutselden was het chassis van een RC-autootje. Toen we die in elkaar hadden gevouwen en geprikt, schoof ik de blauwe en de rode Joy-Cons aan de linker- en rechterzijde van het kartonnen chassis. Het scherm van de Nintendo Switch was inmiddels veranderd in een digitale afstandsbediening.

Door de HD Rumble-functie van de Joy-Cons aan te spreken, en deze flink te laten trillen, beweeg je nu de RC-Car naar links, naar rechts of vooruit. En binnen een mum van tijd konden we een parcours afleggen (tussen kartonnen koffiekopjes). 


Vouwervaring
Het tweede bouwsel is al een stuk ingewikkelder. Lang verhaal kort: we bouwen een flink uit de kluiten gewassen werphengel inclusief molentje, lijn, plastic dopjes en schroefjes. Waar de RC-Car in 15 tot 20 minuutjes in elkaar gevouwen was, ben je met de hengel – afhankelijk van je vouw-skills – tussen 1 en 2 uur bezig. Maar dan heb je ook wat.

Het bouwen zelf is volgens Nintendo onderdeel van de ervaring. Wanneer de werphengel af is - uit mijn hoofd bestaat die uit een 8 a 10 losse onderdelen - is het tijd om een ‘Nintendo Switch-schermhouder’ in elkaar te vouwen, die we weer combineren met de lijn van de werphengel zelf. Het gekantelde scherm laat vervolgens een diep water zien vol met vissen, waar je naar hartenlust kunt hengelen. Hoe dieper de lijn, hoe exotischer en groter de vissen maar ook: hoe moeilijker ze zich laten vangen. Denk aan een soort Ridiculous Fishing alleen zonder de guns. Door het combineren van de accelerometer en de gyroscoop leest de game hoe hard je aan de hengel rukt en waar de vislijn zich bevindt.

Tenslotte kregen we nog een door Nintendo reeds in elkaar geknutselde mini-piano te zien. Die piano bestaat uit talloze kartonnen voorwerpen en werkt volledig met octaven, verschillende geluidseffecten, knoppen, draaischijven en - als we als we Nintendo mogen geloven - nog vele andere verborgen geheimen. Het bouwsel is zeer indrukwekkend en de software op het scherm laat - voor wie dat wil - precies zien hoe de techniek en de programmatuur erachter werkt. 

Stickers, knippen, plakken
In totaal zal één Nintendo Labo-pakket vijf van dergelijke ervaringen bieden middels een stapel kartonnen platen en een game-cartridge. Op 27 april komen er twee Nintendo Labo-pakketten uit; een Mix Pakket (waar bovenstaande ervaringen toe behoren) en een Robot Pakket. Daarnaast komt er ook een customize set uit waarmee je de kartonnen Toy-Cons kunt uitdossen met stickers, kleurtjes en andere versiersels. Uiteraard kun je ook gewoon een eigen knutsel- of tekendoos uit de kast halen en lekker aan de keukentafel los gaan. Het Mix Pakket zal in Amerika $69,99 gaan kosten en het Robot Pakket een tientje duurder; $79,99. Europese prijzen zijn op dit moment nog niet bekend.

Nintendo Labo combineert het 'ouderwetse' knippen, vouwen en plakken van weleer met het modulaire karakter van de Nintendo Switch, en met name de vele functionaliteiten van de Joy-Cons. Het past helemaal in de filosofie van de makers generation die techniek en zelf klooien combineert. En het is weer typisch Nintendo om dat op deze gekke, maar toch weer briljante wijze aan te pakken. Vooral bij gezinnen en jongere gamers zal dit goed vallen. 

Door: Jan Meijroos voor Bright.nl

Rotterdams design

De tweede stad van Nederland heeft een trendy imago. Naast de strakke, moderne architectuur hangt er een sfeer van creativiteit en vernieuwing. Dat merk je ook aan de vele design- en conceptstores die Rotterdam rijk is.

De stille strijd om de titel 'hipste stad van Nederland' lijkt al enige tijd gewonnen door Rotterdam. Het bruist langs de Maas en de rauwe stad trekt veel creatieve ondernemers aan. De vooruitstrevende architectuur is inspirerend, maar het helpt ook dat de huren nog altijd lager zijn dan in Amsterdam. Wie de lelijke Lijnbaan en Koopgoot links laat liggen en op ontdekkingstocht gaat door de kleine straatjes en opkomende wijken komt veel designwinkeltjes en conceptstores tegen. Dit vonden wij de vijf leukste.

Groos
De metershoge stellingskast is de grote blikvanger van Groos, het warenhuis waar je enkel Rotterdamse spullen kunt kopen. Groos is het Rotterdamse woord voor trots en dat mogen ze zeker zijn op de mooi ingerichte zaak, met tal van Rotterdamse kwaliteitsproducten. Het aanbod varieert van kleine hebbedingetjes tot meubels. Van Rotterdamse pindakaas tot kunst, want elke drie maanden is er een wisselende expo, waarbij de werken ook te koop zijn. Groos beschouwt zichzelf als een platform voor creatieven, met als doel niet alleen hun spullen te verkopen, maar ook te ondersteunen en nieuwe samenwerkingen tot stand te brengen. Groos zit graag dicht bij de bron: voorheen waren ze gehuisvest in creatieve verzamelplaats het Schieblock, maar toen de ruimte daar te klein was, werd er verhuisd naar het Industriegebouw, de nieuwe place to be (zie kader).


Pantoufle
Voor een duurzaam en origineel cadeau moet je hier zijn. Eigenaresse Esther Blankers is van mening dat je beter een paar écht mooie dingen in huis kan halen, dan dat je de boel vol bouwt met goedkope troep. Kwaliteit boven kwantiteit dus, en bij het zien van alles wat er aan design in haar winkel uitgestald staat, sluiten wij ons hier volledig bij aan. Japans keramiek, Deense kammen, Frans linnen. Alles is mooi én functioneel. Slow design voor in het dagelijkse leven. De focus ligt op handgemaakte producten, die allemaal twee dingen gemeen hebben; ze gaan lang mee en zijn door Esther zelf uitgezocht. De voormalige communicatieadviseur zei twee jaar geleden haar baan op en is sindsdien overal ter wereld op zoek naar de merken die bij haar passen en waar ze achter staat. Een favoriet product heeft ze niet, al is ze groot fan van alles van het Japanse merk Futagami maakt.

Depot Rotterdam
Liefhebbers van interieurontwerp zullen spontaan een vreugdedansje willen doen wanneer ze bij Depot Rotterdam binnen stappen. Hier geen wisselende mode, maar een tijdloze eigen stijl, die zich het beste laat samenvatten als modern met een vleugje vintage. Depot Rotterdam is twintig jaar geleden begonnen als interieurwinkel, maar inmiddels ligt de focus op de eigen ontwerpstudio, die gespecialiseerd is in maatwerk en complete interieurs. De winkel bestaat gelukkig nog steeds. In de twee verdiepingen tellende showroom vind je naast designklassiekers en moderne ontwerpen van opkomende designers ook meubels uit eigen atelier. Je kunt er originele accessoires op de kop tikken en bovendien een berg aan inspiratie opdoen.

Olga Korstanje
In de trendy wijk Het Oude Noorden vind je de studiostore van Olga Korstanje. In wat zowel een winkel als haar atelier is, treffen we Olga aan achter haar werktafel, met meetlint om de nek. Achterin de winkel hangen grote lappen leer en staat een antieke apothekerskast, waar allerlei onderdelen en attributen in opgeborgen zijn. Voorin de zaak ligt een fraaie collectie aan tassen, waaronder Qwestion rugtassen en Siwa laptop sleeves, die gemaakt zijn van Washi:  een soort papier dat ijzersterk en waterbestendig is. Er hangen handtasjes van het meest soepele leer, zoals ook de handschoenen van het merk Hestra dat zijn. Naast al deze hoogwaardige producten verkoopt Olga ook sieraden van Nederlandse ontwerpers en natuurlijk de mooie handgemaakte tassen en accessoires van haar eigen label O*.

Evernow
A store with stories. Zo vatten eigenaren Elwin en Nynke zelf hun winkel samen. Achter elk product zit een verhaal dat ze vol enthousiasme met je delen, zodat je weet waar je nieuwe aanwinst vandaan komt en wie het gemaakt heeft. Het leuke aan deze conceptstore is dat het jonge duo vrijwel de gehele inrichting en een deel van de producten zelf ontworpen heeft. Gewapend met 3D printers en een flinke dosis creativiteit is niks hen te gek. Zo kun je bij Evernow aankloppen voor een miniatuurversie van je eigen hoofd en is er ook wel eens een trouwring uit hun printer gerold. Van sieraden tot meubels: Elwin en Nynke maken ideeën graag tastbaar. Daarnaast verkopen ze exclusieve merken, die vrijwel nergens anders te verkrijgen. Na 6,5 jaar is hun winkel aan het Zwaanshals uit zijn voegen gegroeid. Tot 27 januari kun je hier nog shoppen, daarna verhuist Evernow naar het überhippe Industriegebouw, waar ze medio maart hun deuren weer zullen openen.

Het Industriegebouw

Aan de Goudsesingel gebeurt het. Hier staat het Industriegebouw, momenteel dé hotspot voor creatief Rotterdam. Het monumentale gebouw werd vlak na de oorlog ontworpen door architect Hugh Maaskant, maar stond er sinds het einde van de vorige eeuw uitgeblust en verwaarloosd bij. In 2015 werden Joost Prins en Tjeerd Hendriks - tevens de heren achter Groos - gevraagd het fraaie pand nieuw leven in te blazen. Daar zijn ze zonder twijfel in geslaagd. Het bedrijfsverzamelgebouw huist toffe winkels en trendy restaurants, maar is ook de plek waar grafisch ontwerpers, fotografen en tal van andere creatievelingen kantoor houden. 

Tekst: Kita van Slooten
Beeld: Kita van Slooten, Groos, Evernow, Pantoufle en GettyImages

Kickstarterhit gaat mis, fans eisen beloofde kattenkastelen

Het begon zo leuk. Honderden mensen legden via Kickstarter geld in om hun kat een heus eigen paleis te geven. Maar een aantal van die kartonnen Taj Mahal's, Kremlins en Witte Huizen werden nooit verstuurd.

Ruim zevenhonderd mensen - backers - kochten in de lente van 2016 op Kickstarter een paleis naar keuze van de Nederlandse startup Poopy Cat. De meeste klanten kozen er één uit, anderen bestelden er maar liefst 20 voor 499 euro.

De kartonnen wegwerpkattenbakken zouden in juni 2016 verstuurd worden naar 'elke plek op de wereld', is nog steeds te lezen op de website.

Hogere transportkosten
Maar de kosten van het produceren en verzenden van al die kattenkastelen viel flink duurder uit dan de Nederlandse ondernemers oorspronkelijk hadden geraamd: zo'n 2,5 keer. Daardoor moest het bedrijf na een jaar backers teleurstellen.

"Vooral de verzending naar de groep in Amerika, Canada en Taiwan viel veel hoger uit", vertelt bedenker Thomas Vles tegen RTL Z. "We werkten samen met een distributiepartij waarmee we in een rechtszaak belandden. Vervolgens gingen we op zoek naar een andere partij, maar we konden er geen een vinden die qua prijs competitief was. De prijzen kwamen niet eens in de buurt."

Het jonge bedrijf probeerde - tevergeefs - allerlei andere oplossingen: "We hebben gekeken wat het kostte om een container naar Amerika te sturen en vanuit daar te verzenden of lokaal te produceren. Maar ook dat hielp niet, we stonden met onze rug tegen de muur."

Bijbetalen
Er zat niks anders op: Poopy Cat moest naar backers communiceren dat ze het niet gingen redden. "We zijn altijd helder geweest in wat we aan het doen waren, met mails aan onze backers."

Het bedrijf deed een alternatief voorstel: we geven je je geld terug, of betaal verzendkosten bij, en dan krijg je je bestelling alsnog. Dat was niet goedkoop voor de backers: voor een bedrag tussen de 65 en 150 dollar extra konden ze hun kasteeltje(s) bemachtigen.

Daar is 80 à 90 procent van de mensen op ingegaan, aldus Vles. Maar een kleine groep van enkele tientallen backers is niet ingegaan op het bod: sommigen reageren niet op het verzoek om hun adres, anderen accepteren het hele aanbod niet. 

Risico van Kickstarter
En daar zitten fanatieke klagers achter, die mopperen op Kickstarter, waarvan een aantal nu overweegt om juridische stappen te ondernemen. 'Misschien mag ik dan nu mijn Kickstarterbeloning?', klaagt Pat Garlip - met een Facebookaccount met kattenfoto - vanuit het Amerikaanse New Jersey. Anderen roepen actief op: 'laat van je horen als je dit ook belachelijk vindt'.

"Ze hebben gelijk hoor, dat ze niet tevreden zijn", reageert Vles. "Maar het is een crowdfundingsite, je investeert met een bepaald risico. Ik zou absoluut willen dat het anders was, maar we kunnen als bedrijf niet meer doen dan dit."

Kickstarter zelf waarschuwt daar op de algemene vragenpagina ook voor: backers moeten zelf oordelen 'over de validiteit en waarde van een project'. De website draagt daar zelf geen verantwoordelijkheid voor. Ofwel: geld steken in een Kickstarterproject is risicovol, het kan zijn dat je er nooit iets voor terug ziet.

Binnenkort verkrijgbaar
Ondertussen heeft het merk een nieuwe eigenaar: de Nederlandse IJsvogel Groep, met ook 200 vestigingen van dierenwinkel Pet's Place. Pet's Place heeft niets van doen met de kattenkastelen, laat het bedrijf weten, en levert er ook geen meer. 

"Dit was een oude afspraak tussen PoopyCat en Kickstarter", legt de dierenwinkel uit met een verwijzing naar eerdere mailtjes en het verzoek voor verdere vragen contact op te nemen met Kickstarter. "Deze afspraak met Kickstarter is niet overgenomen door Pets Place."

Vles heeft voor de overname, afgelopen zomer, meerdere keren aangedrongen bij backers om in te gaan op het alternatieve aanbod, om nog te kunnen garanderen dat de kastelen verzonden zouden worden. Maar nu het bedrijf is overgenomen, kan Vles niets meer voor hen doen, omdat hij zelf niet meer actief is in het bedrijf.

Tekst: Katja Keuchenius en Karin Husslage
Beeld: Poopy Cat