Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Z Magazine - oktober 2016 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Not as Usual

Ongewoon. Bijzonder. Opmerkelijk.

Luxe hoteloorlog Dubai vs. Macau naar nieuw hoogtepunt

In het kader van: het kan altijd gekker, zijn luxeoorden Dubai en Macau in een hevige hoteloorlog verwikkeld waarbij het allemaal draait om de vraag wie het meest uitzinnig chique toeristenverblijf uit de grond weet te stampen.

Binnenkort hoopt Macau een voorsprong te nemen met de aanstaande ontwikkeling van The 13, een nieuw luxe hotel dat over tweehonderd kamers zal beschikken. Kamers is in deze zin overigens een hevig understatement. Iedere ‘kamer’ bestaat feitelijk uit een villa waar gemiddeld zeven miljoen dollar in wordt geïnvesteerd.

De grootste villa gaat Villa de Stephen heten en is vernoemd naar eigenaar Stephen Hung. De ruimte meet ruim negenduizend vierkante meter. Om een beeld te krijgen: dat is even groot als de mansion van Mark Zuckerberg in Beverly Hills.

Voor de rijke losers onder ons is er ook een instapvilla die o.m. beschikt over 24-uurs butlerservice, een eigen privélift die direct uitkomt op de etage en een regendouche. Het Romeinse bad, met gezellig veel plek voor acht personen, kan verborgen worden onder een verschuifbare, marmeren vloer.

The 13 gaat direct de strijd aan met Dubai’s tophotel Burj Al Arab, dat grossiert in zaken als de grootste vloot Rolls Royces, een eigen helikopterplatform en een Royal Suite die slechts over een magere 780 vierkante meter beschikt.

De verwachte opening is ergens in 2017. Prijzen per nacht worden tegen die tijd bekend gemaakt.


Hondenuitlaatliefde voor mensen

Omdat je als hond ook wel eens aan iets nieuws wilt ruiken, is er nu de Doggy Dating app.

De app is bedoeld voor huisdierenbezitters die op zoek zijn naar een afspraakje voor hun hond. Het principe werkt hetzelfde als apps als Grindr: zodra er een andere Doggy Date hondenbezitter in de buurt is ontvang je een melding (twee blafjes) zodat er snel een speelmaatje voor de hond kan worden gevonden.

Doggy Date gelooft dat er een heilzame werking uitgaat van het samen uitlaten van de hond. Als ze vanaf het begin van de wandeling samen zijn, ontstaat er al snel een roedel, zo is de overtuiging.

De app biedt niet alleen de mogelijkheid tot het maken van een afspraak voor uw hond maar geeft ook tips voor losloopgebieden in de buurt. Tevens is er een agenda voor wandelingen in de buurt waar ook wordt vermeld welk type hond welkom is.

Wie een date voor de hond best belangrijk vindt maar eigenlijk op zoek is naar een mensendate kan via de app speciale groepen aanmaken voor single hondenuitlaters.

 

Elon Musk maakt plannen voor de kolonisatie van Mars

Cyberondernemer Elon Musk, die er overigens steeds vermoeider uit gaat zien, is er heilig van overtuigd dat de mens een multidisciplinair wezen gaat worden, geschikt voor een verblijf op de planeet Mars.

Musk was te gast tijdens het 67e International Austronautical Congress in Guadalajara waar hij een openingspraatje hield onder de titel 'Making Humans a Multiplanetary Species’. Tijdens de keynote ging hij in op technische hobbels als het vervoer naar de rode planeet (in een groot ruimteschip met enorme raketten) en de architectuur die nodig om een permanent verblijf te bouwen op de planeet.

Steeds meer ruimtereisorganisaties verwachten dat reizen naar Mars een optie is die binnenkort te verwezenlijken valt. Niet alleen Musk’s Space X exploreert mogelijkheden om die kant op te gaan, ook Lockheed Martin is namens Nasa bezig aan de bouw van de Orion, een ruimteschip bedoeld om deep space te bezoeken.

Of en wanneer dat allemaal gaat lukken, is nog even afwachten. Een reis naar Mars duurt minstens acht maanden. Het is nog onbekend wat de trip voor het menselijk lichaam gaat betekenen en of mensen de reis überhaupt overleven. Lukt dat, dan moeten de Marsreizigers bij aankomst direct aan de slag met de bouw van een onderkomen.

SpaceX, Elon Musk’s rakettenbedrijf, gaat bij wijze van proef begin 2018 een onbemande vlucht die kant opsturen. De eerste bemande vlucht moet in 2025 volgen.

Culinair heiligdom in voormalig klooster verheft eten tot religie

Wat: Hotel Nassau/ Restaurant​ Liefdegesticht
Waar: in het historische kloostercomplex aan de Nieuwstraat in Breda​
Open sinds: mei 2016
Keuken: pure eenvoud
Slapen: luxury lifestyle

Na twee jaar intensief verbouwen is een voormalig nonnenklooster in het hart van de Bredase binnenstad omgetoverd tot een lifestyle hotel met evenementenlocatie en restaurant. Het thema van de luxueuze hotspot draait om zondig genieten, mét een knipoog. 

Wie zitten er achter Hotel Nassau Breda: Het gloednieuwe hotel (en bijbehorende restaurant) is onderdeel van OHG (Odyssey Hotel Group) maar maakt onderdeel uit van het luxueuze Marriott Autograph Collection, een label dat de Amerikaanse hotelreus gebruikt voor individuele hotels op historische, unieke locaties. De vijfennegentig kamers zijn ieder verschillend maar hebben wel een overeenkomstig thema rond nonnen, zonde en genot. Gasten kunnen tijdens hun verblijf via de deurhanger aangeven of ze een sinner of saint zijn. “We hebben tot dusver nog geen duidelijke voorkeur kunnen meten,” vertelt Pauline Brinkman van Nassau.

Thema: Het thema 'klooster' wordt verder voortgezet in details als de bordjes op het toilet (nonnen voor de dames, priesters voor de heren) en een flesje ‘holy water’ dat voor iedere gast staat te wachten op de kamer. In de grafische uitingen zijn de gestileerde lijnen van het glas-in-loodraam uit het klooster terug te vinden.

De locatie: Het hotel is gevestigd in een voormalig Franciscaner klooster en drie geschakelde hofhuizen. De historische gebouwen die aan een plein liggen deden ooit dienst als weeshuis en stammen uit de periode 1806 tot 1840. De naam van restaurant Liefdegesticht is afgeleid van de gevelsteen. “Een gesticht doet tegenwoordig denken aan een gekkenhuis maar betekende destijds gewoon weeshuis”, aldus Brinkman.

Op de kaart: Topkok Bart Klomp kookt volgens de nieuwe trend die in het teken staat van eenvoud en kwaliteit, met goede ingrediënten als basis. Brinkman: “Als hij een takje weg kan laten omdat het niets toevoegt, dan doet hij dat.” Omschrijvingen op de kaart hanteren dezelfde basic benadering. De tijden dat gerechten voorzien werden van halve recepten, lijken daarmee voorbij. Driegangenmenu’s komen op zo’n vijfendertig euro. Een ontbijt kost rond de twintig euro.

Eyecatcher: Gasten ontbijten op het indrukwekkende Koor, met prachtig uitzicht op de gewelven van de Kapel waar de antieke vloer met geometrisch patroon is bloot gelegd door de bovenliggende vloer er vanaf te bikken.

Aflaat: Naar goed Brabants katholiek gebruik mag er best naast de pot gepist worden mits men maar tijdig op de zondige schreden terugkeert en sorry zegt. Dat kan bij Nassau door daags na een overdadig diner met bijbehorende wijnen de fitnessruimte in te duiken.

Niet te missen detail: In de bar staan niet alleen de gebruikelijke gin-tonics op de kaart maar ook het drankje absint dat legendarisch berucht werd nadat van Gogh zijn oor afsneed toen hij onder invloed was van het goedje. Volgens Brinkman past dit prima bij het verhaal dat Nassau wil vertellen: “Wij doen alles graag net een tikje anders.”

Voor wie alleen de beste beeldkwaliteit goed genoeg is

Beeldschermtechnologie is een permanente zoektocht naar de ideale kijkhoek, het hoogste contrast, de meest sprankelende kleurweergave en het aantrekkelijkste design. Waarom is OLED op dit moment de standaard waar alle anderen bij verbleken?

Opwindende tijden voor beeldscherm-aficionado’s. In rap tempo groeit OLED uit de tot de standaard die LCD verslaat op tal van punten waar liefhebbers van hoogwaardige beeldkwaliteit naar zoeken.

Het zwart is zwarter, de kleuren zijn indrukwekkender en het contrast is oneindig. OLED-technologie verbetert ook nog eens de kijkhoek. Het resultaat zijn dunnere, betere beeldschermen voor meer kijkplezier.

 

Uitgewassen kleuren

De afkorting OLED staat voor organic-light-emitting-diode. In tegenstelling tot LCD werkt OLED zonder backlight. Deze verlichting van achteren of de zijkant maakt het beeld op LCD schermen altijd een beetje grijs, met uitgewassen kleuren. OLED heeft dat nadeel niet. Extra plus is bovendien dat zwart op een OLED scherm ook echt inktzwart is. Want als de pixel uit is, is deze ook echt uit en lekt deze geen licht meer.

De pionier op gebied van OLED is LG. Om te laten zien welke geweldige mogelijkheden de techniek voor bijvoorbeeld televisies te bieden heeft, creëerde LG tijdens de IFA beurs in Berlijn onlangs een enorme OLED-tunnel. LG claimt dat er in totaal 450 miljoen (!) pixels bijeen werden gebracht.


Sterrenhemel

Samengesteld uit maar liefst 216 tv-schermen van 55 inch werd een tunnel gebouwd van vijftien meter lang. Bezoekers konden zich hier onderdompelen in een alles omvattende videopresentatie. Bewegende natuurbeelden werden afgewisseld met een blik op een oneindige sterrenhemel. Het waren precies het type beelden waarmee OLED het best tot z’n recht komt.

Nu zal niet iedereen thuis gelijk een tunnel van televisies bouwen. Maar ook gewone filmliefhebbers en tv-kijkers kunnen van de nieuwe standaard in kijken profiteren. Zo beveelt videodienst Netflix de OLED-tv’s van LG aan als dé ideale manier om naar hun aanbod te kijken. Ook regisseurs als Ridley Scott en Francis Ford Coppola menen dat hun spectaculairste scenes het best op een dergelijk systeem kunnen worden beleefd.

Omarmen

Dit jaar zijn er vier topmodellen beschikbaar: de  B6V, C6V, E6V en LG SIGNATURE G6V. De laatste is het topmodel uit de reeks. “We zien een duidelijke toename in de vraag naar OLED-televisies, ook in Nederland. De Nederlandse consument staat erom bekend nieuwe technologieën snel te omarmen en is onder de indruk van de ongeëvenaarde kijkervaring die OLED biedt” aldus Bas Dekker, commercieel directeur van LG Nederland. “OLED is de toekomst voor televisie en de tv-kijker zou niet met minder genoegen hoeven nemen.”

Alles over OLED vind je hier.

Projectontwikkelaar wordt natuurbeschermer


Na zijn studie Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam dacht Paul Rutten (37 jaar) dat werken bij een grote consultant als Deloitte slechts ‘tijdelijk’ zou zijn. Maar de tijd ging snel en ineens was hij tien jaar verder. “Ik werkte bij Deloitte als procesbegeleider van publieke-private samenwerkingen. Complexe, langlopende projecten waarbij we de samenwerking rond het bouwen van woonwijken begeleiden. Je loopt eerst een tijdje mee. Daarna krijg je je eerste eigen project. En vervolgens ga je zelf een team aansturen. Je carrière pad wordt snel uitgestippeld.”

"Ik ben niet bang om naïeve vragen te stellen"

Het was niet zo dat hij in die tijd diep gefrustreerd ’s ochtends zijn pak aantrok voor hij naar zijn Amsterdamse kantoor vertrok. Hij deed zijn werk met plezier, maar er knaagde wel wat: “We zaten in een tijd dat bouwprojecten buitengewoon moeilijk van de grond kwamen. Hard doorwerken, soms tot diep in de nacht. Dat schept een band. Ik was trots als we na vijf jaar doorzetten toch slaagden om een project af te ronden. Maar: ik voelde ook een steeds sterkere behoefte om iets met natuur te doen.”

Te duur
De kiem voor dit verlangen werd volgens Rutten, opgegroeid in Noord-Limburg, al vroeg gelegd. Hij was als jongetje verbonden aan de Rangers, het jeugdprogramma van het Wereld Natuur Fonds. Rutten verbleef graag in de natuur. Het liefst had hij binnen Deloitte meer groene projecten ontwikkeld, bijvoorbeeld voor recreatieschappen of nationale parken. Hij merkte echter dat deze ambitie op de harde realiteit van de corporate wereld afketste: “Simpel gezegd liggen de tarieven buiten het bereik van natuurorganisaties.”

Zoals het een professionele procesmanager betaamt, pakte hij zijn eigen transitie gedegen aan. Rutten besprak zijn groeiende groene ambities met vrouw, familie en vrienden die zich soms verbaasden over zijn voornemen. “Ze vroegen zich soms af of dit wel een stap voorwaarts zou betekenen.”

Kippenvel
Rutten zette toch door. Hij ging een dag minder werken zodat er tijd ontstond om zich te oriënteren. En hij schreef zich in voor een studie Natuur en Milieuwetenschappen bij de Open Universiteit. Zorgvuldig koos hij een aantal vakken waar hij energie van kreeg en die waardevolle kennis op zouden leveren voor zijn toekomstige baan. 

"Dat was echt shocking. Niemand had het verwacht"

Nog voordat hij zijn volledige studie had afgerond stuitte Rutten op een baan die hem op het lijf geschreven leek. In het Zuid-Hollandse Haringvliet werkt Vogelbescherming Nederland samen met natuurorganisaties aan een beter leefbaar deltagebied en de realisatie van een uniek vogelobservatorium. Volgens Rutten een perfect project voor iemand die in een vorig werkend leven aan gebiedsontwikkeling deed. “Eigenlijk pas ik dezelfde ervaring toe, maar dan in een andere omgeving.”

Het moment dat hij zijn vertrek bij zijn collega’s aankondigde, bezorgt hem nog steeds kippenvel: “Dat was echt shocking. Niemand had het verwacht.” Maar hij heeft geen spijt van de switch. Wel zijn er verschillen qua cultuur en salaris tussen Deloitte en de Vogelbescherming. “Ik ben van  een homogene pakkencultuur naar een omgeving gegaan waar iedereen gewoon aantrekt wat ie zelf wil. Ook de overlegcultuur is in de natuurwereld veel sterker.” Dat hij een derde aan salaris en zijn leaseauto heeft moeten inleveren, vindt Rutten niet zo’n punt. “Gelukkig heeft mijn vrouw ook een baan. Als ik de enige kostwinner was geweest had het misschien anders gelegen. Je moet je zo’n stap wel kunnen permitteren.” 

Rutten denkt dat het echt nuttig is dat organisaties waar voorheen vooral ecologen en biologen emplooi vonden nu ook mensen uit andere disciplines aannemen: “Aan de ene kant ben ik niet bang om naïeve vragen te stellen. Aan de andere kant kan ik een organisatie uitdagen om met een andere blik te kijken. Nu veel subsidies opdrogen is de natuurbeschermingswereld op dit moment volop op zoek naar nieuwe geldstromen. Dan is het wel handig dat je mensen in huis hebt met niet alleen ecologische, maar ook economische kennis.” 

Waarom veel carrière switchers Open Universiteit kiezen
Paul Rutten vergeleek een aantal natuurstudies, maar koos uiteindelijk voor de Open Universiteit. "Vaak geldt er bij andere universiteiten en hogescholen een aanwezigheidsplicht voor practica, dat maakt het moeilijk te combineren met je werk. Bij de OU kun je je studietijd zelf indelen, dat geeft veel flexibiliteit."

Dit betekent niet dat je leermomenten mist, stelt Rutten. "De OU organiseert geregeld bijeenkomsten met andere studenten, zodat je toch die interactie hebt. Dat geeft ze echt wat extra's ten opzichte van andere afstandsopleiders."   

BN'ers in de mode

Is een bekende naam garantie voor succes?

Het hebben van een eigen modemerk is de droom van menig BN'er. Maar avonturen in de mode lopen lang niet altijd goed af. “Een keer een leuk ideetje hebben, dat is niet genoeg.”

Frank Rijkaard deed het. De broertjes De Boer doen het nog een beetje. En ex-soapie Nikkie Plessen doet het met enig succes, net als voetballer Demy de Zeeuw. Steeds meer BN'ers, van acteurs tot sporters, van actrices tot presentatoren, storten zich op de mode. Maar makkelijk is dat niet. Want bij het in de markt zetten van een nieuw modemerk komt nog heel wat kijken, weet ondernemer Misja Zwerver.

Samen met Goede Tijden-ster Everon Jackson Hooi startte Zwerver vorig jaar de onderbroekenlijn BOLAS. Het herenondergoed van BOLAS (Spaans voor ‘ballen’) bestaat uit briefs en boxers uitgevoerd in stoere prints en vrolijke kleuren die volgens Zwerver ‘ongelooflijk’ lekker zitten. “Hooi is naar ons toegekomen. Hij had het idee en de ambitie en wij de fullfillment. Dus dat was een logische stap. Als je vanuit je zolderkamertje een merk uit de grond wil stampen, is dat bijna geen doen.”

"Er zijn nogal wat dingen die mis kunnen gaan"

Haken en ogen

Volgens Zwerver is het makkelijk om te onderschatten wat er allemaal bij het opstarten van een kledinglijn komt kijken. In landen als China en India moet een lokale producent duidelijk gemaakt worden wat de wensen zijn. Retailers zijn in tijden waarin de winkelstraat onder druk staat huiverig om nieuwe merken in het assortiment op te nemen. Die spelen liever op safe.

Daarnaast is het opvallen tussen duizenden webshops een enorme uitdaging. Een nieuwe collectie dient anderhalf jaar van te voren te worden uitgedacht, ontworpen én voorgefinancierd. En dan moet er ook nog gewoon ondernomen worden, met weinig sexy kanten als de boekhouding en stroperige onderhandelingen met de logistiek dienstverlener. Zwerver: “Er zijn, kortom, nogal wat dingen die mis kunnen gaan.”

Gipsen buste boven de entree

Een blik op het recente verleden leert dat een hele rits BN'ers is uitgegleden over iets te ambitieuze modeplannen. Bokser Regilio Tuur begon nadat hij zijn sportcarrière beëindigde in 2001 een eigen, gelijknamig kledingmerk dat hij vanuit een winkel op een Rotterdamse A-locatie ging verkopen. De winkel 'Regilio The Shop' was geheel rond de persoon van de bokser opgetrokken, inclusief een gipsen buste van de sportheld boven de entree.

Nederland was kennelijk nog niet klaar voor de exclusieve herenlijn van Tuur. Boze tongen beweerden dat Tuur moeite had met het nakomen van zakelijke afspraken. Zowel de winkel als het kledingmerk gingen met een donderende klap ten onder. Over de oorzaken wordt gefluisterd dat Tuur er een levensstijl op nahield die niet in overeenstemming was met wat er bij de kassa binnenkwam. De Belastingdienst zou de naar de VS vertrokken bokser nog jaren achterna zitten in een poging een belastingschuld van vier ton te incasseren. 

Ook het onderbroekenmerk UnderJeans van Frank Rijkaard was na een kortstondige opleving geen lang leven beschoren. Rijkaard was niet de enige voetballer die niet wist te scoren buiten het veld. Marc Overmars probeerde het met Eleven, de gebroeders De Boer met Twin Life en Ruud Gullit had een merk dat heel prozaïsch RUUD was gedoopt. Ze gingen allemaal failliet of staan op een laag pitje.

Overgeleverd aan de mindere goden

Een succesvol modemerk uit de grond stampen en bestendig laten groeien en voortbestaan is dan ook  geen sinecure, weet modeondernemer Peter Landa. Hij startte vorig jaar het merk Welter Shelter en zegt uit dat je zeker vier jaar bezig bent eer een merk winstgevend kan worden ervan uitgaande dat het merk überhaupt aanslaat. “Mode is een tough business.”

Styliste Hilde Schaap voegt daar aan toe dat beginnende merken sowieso flinke kosten moeten maken, omdat ze vanwege de lage volumes voor ieder los stuk de hoofdprijs aan de producent betalen. “Wat dat betreft is concurreren met fast fashion ketens als Zara en H&M een flinke uitdaging. Zij krijgen die kwantumkorting wel en kunnen de productiekosten zo drukken.”

"Een keer een leuk ideetje hebben, dat is niet genoeg"

“Toch zie je dat er telkens weer bekende mensen zijn die proberen om een eigen merk op te zetten”, concludeert Schaap. Ze is personal shopper en kleedt televisiepresentatoren. “Mode heeft een enorme aantrekkingskracht, zeker in deze tijd waarin imago steeds belangrijker wordt. Het is toch de wereld van de glamour.”

Volgens Schaap hebben BN-ers daarbij absoluut een voordeel: “De modesector is overvol. Er zijn ontzettend veel merken die allemaal vechten om de schaarse aandacht en portemonnee van de consument. Als je als BN'er dan je bekendheid kan inzetten om marketingaandacht te genereren, heb je een voorsprong op de concurrentie.” Maar ze zegt ook dat na de eerste collectie vaak de problemen beginnen: “Een keer een leuk ideetje hebben, dat is niet genoeg. Je moet wel talent voor kleding hebben.”

De reden waarom er zo veel mensen van naam en faam zich op de mode storten, heeft ook te maken met de steeds kortere houdbaarheid van de roem. Realitybekendheden als Britt (voorheen met Ymke) weten korte tijd te pieken en proberen in die periode zo veel mogelijk cash uit hun relatieve roem te persen. Een modemerk is een –ogenschijnlijk- makkelijke manier om de naam ten gelde te maken, zeggen ingewijden. 

Zwerver beaamt dat het aspect van naamsbekendheid een belangrijk argument voor hem was om met Everon Jackson Hooi in zee te gaan. Het helpt natuurlijk om je merk op de kaart te zetten, zonder Everon had BOLAS aanzienlijk minder persaandacht gehad. Maar het merk hangt niet aan zijn bekendheid. Het merk speelt in op een behoefte en weet de juiste snaar van de doelgroep te raken. De rol die Everon daarbij als creatieve ondernemer speelt is minstens zo belangrijk als zijn bekendheid”, aldus Zwerver.

Vijftien miljoen volgers

Een van de meest recente modesuccessen waar bekende namen aan zijn verboden is BALR. Dit initiatief van voetballer Demy de Zeeuw samen met collega’s Eljero Elia en Gregory van der Wiel slaat aan bij een urbane doelgroep met een voorkeur voor luxe streetwear. 

"Ik heb me heilig voorgenomen niet dezelfde fouten te maken als andere voetballers die een kledingmerk zijn gestart"

BALR wordt wereldwijd verkocht vanuit een kantoor in Alkmaar. Het Instagramaccount, essentieel scharnierpunt in de marketing van het merk, heeft bijna een miljoen volgers. De Zeeuw is ook eigenaar van het populaire Instagramaccount 433, waarmee zijn totale bereik boven de vijftien miljoen volgers uitkomt. Hij zet via deze kanalen handig beroemde sport- en muziekvrienden als PSG-speler Angel di Maria en Dj Martin Garrix in. Dat zij bereid zijn om in een t-shirt te poseren waarop in chocoladeletters het BALR-logo is afgedrukt, is natuurlijk van onschatbare marketingwaarde.

De Zeeuw, die BALR heeft opgezet omdat hij graag iets wil nalaten aan zijn dochtertje, is zich blijkens een interview aan LINDA meer dan bewust van de valkuilen waar velen van zijn voorgangers in zijn gekukeld. “Van de vele marketingboeken die ik gelezen heb leerde ik dat geld verdienen gemakkelijk kan zijn, zolang je weet wat je doet. Ik heb me heilig voorgenomen niet dezelfde fouten te maken als andere voetballers die een kledingmerk zijn gestart.”

Wat bestendigheid betreft kan De Zeeuw misschien een voorbeeld nemen aan Humberto Tan. Toen hij in 2003 het pakken- en schoenenmerk Humberto startte met mode-ondernemer Rick Moorman, namen de heren zich voor op de lange termijn te mikken. De nonchalant-stijlvolle pakken zijn inmiddels in ruim vijftig winkels te koop. Op Italiaanse snit gesneden schoenen van Humberto zijn via zo’n driehonderd verkooppunten verkrijgbaar. Sinds vorig jaar is er de lijn 'Humberto tailored by Van Gils', die bestaat uit pakken, jasjes, luxe shirts en dassen. 

Ruimhartig gefinancierde plagiaat

Ondernemer Misja Zwerver zegt dat het opzetten van een succesvol modemerk behoedzaam opereren en een lange adem vergt. “Natuurlijk, als je er veel geld inpompt kan alles veel

"Hier is jullie copy-cat!"

sneller gaan. Maar dan loop je niet minder risico.” Dat een ruimhartige financiering wel degelijk helpt leren we van NIKKIE, het modemerk van voormalig soap-actrice Nikkie Plessen - waarvan de start begeleid ging door een geruchtmakende plagiaatzaak. Naar verluid is haar man Ruben Bontekoe, die zijn miljoenen verdiende in de liftenbusiness, een belangrijke financier achter de dames- en kinderkleding van Plessen.

NIKKIE kreeg begin 2013 een aanklacht aan haar broek van de Nederlandse ontwerper Zoe Karssen. De kwestie concentreerde zich op een aantal t-shirts dat opvallende gelijkenis vertoonde met prints die Karssen had toegepast. Teksten en typografie bleken een-op-een overgenomen.

Hierna werd tot overmaat van ramp ook de stofkam door de rest van NIKKIE’s collectie gehaald. Zo kwam aan het licht dat Plessen niet alleen leentjebuur speelde bij Karssen maar zich ook opvallend vaak had laten inspireren door kleding van Victoria Beckham en The Laughable Lovable. Exit Nikkie?

Integendeel.

In plaats van een daverende ondergang bleek er niet zoiets te bestaan als slechte publiciteit. Plessen omarmde haar nieuwe status door zichzelf bij klanten te introduceren met een nieuwe geuzennaam: ‘Hier is jullie copy-cat!’. Ruim drie jaar na de start bestaat het merk NIKKIE nog steeds, zijn er meerdere vestigingen geopend en ligt de collectie in de schappen van retailers als De Bijenkorf. Over plagiaat hoor je niemand meer.

Schaap zegt dat wil een modemerk de eerste hype overleven, er wel wat meer nodig is dan een beetje naamsbekendheid. Ze komt te spreken over de laatste show van Kanye West tijdens de New York Fashion Week: die kreeg vernietigende recensies. De teneur was dat West zichzelf ongeïnspireerd herhaalde. Schaap: “Je moet niet vergeten dat mode ook weer uit de mode kan raken. Wie onvoldoende talent heeft of niet goed kan delegeren aan mensen die wel talent hebben, houdt het nooit lang vol.”

Volgens Zwerver moet iedere BN'er die een eigen merk begint, zich realiseren dat niet het bekende hoofd maar het product het belangrijkste is. “Consumenten keren alleen terug als de kwaliteit goed is. Zo simpel is het. Eigenlijk heeft een merk alleen kans van slagen als het zonder bekende naam ook een succes zou zijn.”

 

Door: Matthijs van der Pol
Heeft een neus voor het buitengewone en schrijft vaak en letterlijk hard over vernieuwing en ondernemerschap. Zijn credo: overal zit een verhaal in.

De toekomst is elektrisch

Autotest: de elektrische Nissan LEAF

Iedere maand maakt Z Magazine redacteur Matthijs van der Pol een roadtrip met een elektrische auto. Nissan mag het spits afbijten. Met de LEAF heeft de Japanner een fluisterstil krachtpatsertje gebouwd dat aangenaam wegschiet bij het stoplicht. Genieten geblazen, al dwingt de angst voor een flat battery wel tot een beheerste rijstijl.

De auto

De Nissan LEAF wordt geleverd in drie varianten, waarvan de meest luxe uitvoering wordt geleverd met een batterijpakket van 30 kWh, 360˚ camera’s rondom voor schadevrij inparkeren en een indrukwekkende 6.1 geluidsinstallatie van Bose. Die laatste hoor je extra goed omdat de auto verder nauwelijks geluid produceert. Nissan positioneert de LEAF in het hatchbacksegment, de categorie die in Nederland gedomineerd wordt de VW Golf.

De techniek

Wie de motorkap omhoog klapt ziet een keurige lay-out met in het midden een vierkante metalen doos waarin de motor verstopt zit. Daaromheen wat slangen met reservoirs voor koelvloeistoffen en ruitenwisservloeistof. Opvallend is hoe brandschoon de motor er uitziet. De LEAF levert 110 pk’s en bleek tijdens de test begrensd op zo’n 160 kilometer per uur. De aansluiting voor de oplaadkabel zit verstopt onder een klepje bij de neus.

De rijervaring

Mijn eindbestemming is een hotel in de bossen bij Arnhem, dat uiteraard beschikt over een laadpaal. Op het moment dat de Nissan LEAF de Amsterdamse ring opdraait en een walmende vrachtwagen passeert, realiseer ik me ineens dat al die stinkende auto’s om me heen in het verleden rijden en ik in de toekomst. 

In de file is er voldoende tijd om het dashboard te bestuderen. De LEAF lijkt ontworpen om de bestuurder zo veel mogelijk prikkels te geven zuinig aan te rijden. Zo wordt linksboven in het dashboard op een beeldscherm een grafisch boompje weergegeven dat langzaam uitgroeit tot een bos als beloning voor een zuinige rijstijl. Marco Verweij van Nissan legt uit dat alle LEAF-rijders meedoen met een internationale competitie wie de meeste boompjes kan verzamelen.

Er zijn verschillende rijstanden. Met een pookje in de middenconsole, dat contra intuïtief naar voren moet worden bewogen als je naar achter wil rijden, kun je de wagen in neutraal, parkeren, rijden en besparend rijden zetten. De laatste stand, zo is weer op het dashboard terug te zien, levert bij het uitrijden en afremmen de meeste energie terug naar de accu. Zo kun je tijdens een filerit met veel optrekken en afremmen je range, oftewel de actieradius, zelfs zien toenemen. Is de accu bijna leeg, biedt de eco-knop uitkomst. De extra tien kilometer die beschikbaar komt nadat de airco en andere overbodige systemen zijn uitgeschakeld, moet net voldoende zijn om het volgende laadpunt te halen.

Die range is wel een ding. Op papier houdt de LEAF het 250 kilometer vol. Maar in de praktijk is 170 kilometer realistischer al hangt dat weer heel erg af van de rijstijl, de route, het weer, de buitentemperatuur en eventuele tegenwind. Op de heenweg naar het hotel ben ik uit onwennigheid nog overdreven voorzichtig. Ik blijf op de rechterbaan hangen en laat alles en iedereen aan me voorbij gaan. Maar de volgende dag is de schroom verdwenen en rijd ik ‘normaal’ (oftewel volop inhalend) terug naar de hoofdstad. Op dat moment zie je de accu als een dolle leeglopen. Een heftige inhaalactie van een paar honderd meter kost je zo vijf kilometer bereik. Volgens Verweij van Nissan ligt de sweet spot van de LEAF op zo’n 110 kilometer per uur. Daarboven loopt de accu exponentieel snel leeg.

Elektrisch rijden in de LEAF is geweldig. De auto heeft zachte leren stoelen en vanuit de cockpit is het zicht rondom royaal. De wagen is stil, soepel en trekt snel op. Bij bochten voel je wel het gewicht van de accu’s die in de bodem zijn weggewerkt. Hilarisch zijn de verbouwereerde gezichten van benzinerijders in de achteruitkijkspiegel als ik ze voorbij stuif. Elektrisch rijden in deze Nissan is een tegelijk ontspannende én opwindende ervaring.

Spannend

Opladen van de LEAF kan aan oplaadpalen die via de app The New Motion actueel vindbaar zijn op een kaart. Afhankelijk van de capaciteit van de paal kost dat tussen de vier en acht uur. Daarnaast is er een groeiend netwerk van Fastned stations, gepositioneerd langs de snelweg naast benzinepompen, waar opladen tot een volle accu tussen de tien minuten en een half uur duurt. Activeren gaat met een multitankpas of een app met code. 

Een keer tijdens de testrit gaat het bijna mis. Met nog vijftien kilometer op de teller, moet het Fastned station op 3,9 kilometer gemakkelijk gehaald kunnen worden. Maar dan trek ik op naar negentig, de eco-knop inmiddels ingeschakeld en zie tot mijn grote schrik het getal vijftien in drie liggende streepjes veranderen. Dat kan nooit goed zijn. De temperatuur in de wagen stijgt, mede doordat de airco inmiddels is uitgeschakeld. Op het nippertje wordt het Fastned station gehaald. Om bij te komen van de schrik eten we een ijsje.

Early-adaptors

Om het overstappers naar elektrisch rijden zo makkelijk mogelijk te maken, doet Nissan er alles aan om de early-adaptors van dienst te zijn. Zo krijgen kopers van een LEAF vier jaar (!) lang de mogelijkheid hun auto gratis op te laden bij een van de ruim vijftig stations van Fastned. Daarnaast hebben ze drie weken per jaar recht op een conventionele op benzine of diesel rijdende leenauto van Nissan. Hiermee kan dan de vakantie naar Zuid-Frankrijk (of elders) worden ondernomen. 

Prijs: instap 29000 euro / gereden versie 38000 euro. 

Rijden en ‘tanken’ met een EV (Electric Vehicle): wat het kost

Automobilisten die een EV willen aanschaffen lopen bijna allemaal tegen dezelfde hobbels op. Naast de actieradius is dat vooral: wat kost het om er in te rijden en hoe zit het de inruilwaarde.

De eerlijkheid gebiedt dat over de kosten weinig met zekerheid te zeggen valt. Als over een paar jaar de actieradius van de toekomstige generatie instapmodellen is verdubbeld naar 500 kilometer, dan is het niet moeilijk om te voorspellen wat dit betekent voor de restwaarde van de huidige lichting elektrische auto’s.

Wat wel in het voordeel werkt is het lage bijtellingstarief van vier procent voor zakelijke rijders. Ook zijn de kosten om de batterij te vullen stukken lager dan een volle tank benzine. Sommige fabrikanten zoals Nissan komen haar klanten zo veel mogelijk tegemoet. De eerste vier jaar kan de LEAF bezitter gratis de accu vullen bij een van de ruim vijftig Fastned-stations langs de snelweg. Maar wie een paar solarpanelen op het dak heeft en een laadpaal voor de deur, is helemaal spekkoper.

De ANWB houdt per elektrisch model bij wat de kosten zijn vergeleken met een conventionele auto met verbrandingsmotor. Voor een staatje, kijk hier.

Eindscore voor de Nissan Leaf: 

 

 

Culturele Agenda

Muziek​ Amsterdam Dance Event

Het startschot van Europa's grootste club festival, Amsterdam Dance Event (ADE), wordt dit jaar gegeven in De Melkweg. De eer is aan de Duitse electronic dance producer/ componist Henrik Schwarz, die zijn krachten bundelt met het Metropole Orkest. Het resultaat: een 'Scripted Orkestra', waarin orkest en elektronische muziek samensmelten. Het optreden duurt een uur, wat het zowel voor de elektronica-leek als voor de doorgewinterde ADE liefhebber een goede kick-off van het festival maakt. Dansen tot het ochtendgloren kunnen we namelijk de rest van de week nog. Nieuw dit jaar: ADE Sleep/over op het NDSM terrein, waar gedurende het festival niet alleen goede muziek en lezingen, maar ook kunst en (verwarmde) kampeerplaatsen te vinden zijn. Deze worden gerealiseerd in samenwerking met hippe yuppencamping de Lievelinge, dus dan weet je dat het goed zit. Henrik Schwarz x Metropole Orkest op 19 oktober in De Melkweg; 35 euro plus lidmaatschap. 

Documentaire Ants on a Shrimp

Documentaire over een charismatische ​sterrenchef die naar Tokio afreist voor een culinair experiment. Eén vraag staat centraal: lukt het hem om met zijn team binnen 5 weken een geniaal 14-gangen menu samen te stellen dat ‘World’s Best Restaurant’-waardig is? De hoofdrol in deze documentaire is weg gelegd voor René Redzepi, die aan het roer staat van het Deense NOMA, één van de beste restaurants ter wereld. NOMA staat bekend om zijn dogmatische aanpak van koken met natuurlijke ingrediënten uit de omgeving van het restaurant; een concept dat doorgezet moet worden in het menu van het nieuw te openen restaurant in Japan. De voor hem nog onbekende Japanse ingrediënten zorgen er in combinatie met de killing tijdsdruk voor dat Redzepi voor de uitdaging van zijn leven staat. Nu te zien in de kleinere filmhuizen.

Art house Tonio

Verfilming van de bestseller requiem roman die A.F.Th. van der Heijden in 2011 schreef over het overlijden van zijn zoon Tonio. Met Pierre Bokma, Rifka Lodeizen en Chris Peters in de hoofdrollen. Op eerste pinksterdag 2010, na een avond in club Trouw, fietst de 21-jarige Tonio vroeg in de ochtend richting huis. Op de Amsterdamse Stadhouderskade wordt hij geschept door een auto en komt hierbij om het leven. Vechtend tegen de neerwaartse spiraal van verdriet stort vader Adri zich op het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven. Hij wordt hierbij voortgedreven door twee vragen: wat gebeurde er met Tonio in de laatste dagen voorafgaand aan de ramp en hoe kon dit ongeluk plaatsvinden? Zijn radeloze zoektocht naar zin en betekenis leidt hem langs verschillende ooggetuigen, vrienden, politieagenten en artsen naar een reconstructie van het leven van zijn zoon. Paula van der Oest regisseerde de film, die de Nederlandse Oscar inzending van dit jaar is. Vanaf 13 oktober te zien in bioscopen door het hele land.

Kunst Safe Passage

Tentoonstelling van de Chinese kunstenaar en activist Ai Weiwei over de enorme omvang van de huidige vluchtelingencrisis, die hij zelf “de grootste en schandelijkste menselijke crisis sinds de Tweede Wereldoorlog” noemt. Als politiek vluchteling met in zijn nek de hete adem van de Chinese overheid, voelt Weiwei zich verbonden met de vluchtelingen die Europa proberen te bereiken. Dit zette hem ertoe om vluchtelingenkampen in onder andere Syrië, Turkije, Italië, Griekenland en Frankrijk te bezoeken, die hij op de gevoelige plaat vast legde. De tentoonstelling vraagt aandacht voor het lot van het individu ten opzichte van het overweldigende maatschappelijke systeem - waarin duizenden vluchtelingen en migranten hun leven riskeren om Europa te bereiken en vervolgens op gesloten grenzen stuiten. Naast foto's zijn er marmeren sculpturen en filmbeelden te zien, die naast het perspectief van de vluchteling ook Weiwei’s persoonlijke ervaringen met onderdrukking tonen. Vanaf 16 september in FOAM Amsterdam. 

Tentoonstelling Marilyn

Dit jaar zou stijlicoon Marilyn Monroe negentig jaar zijn geworden. De Nieuwe Kerk staat stil bij deze mijlpaal met een unieke tentoonstelling over haar leven en nalatenschap. De vele privéobjecten, waaronder beroemde kledingstukken, accessoires en persoonlijke documenten werden door Monroe-verzamelaar Ted Stampfer gekocht in een veiling en ter beschikking gesteld aan de tentoonstelling. Samen met foto’s en filmfragmenten schetsen ze een uniek, intiem beeld van een bijzondere vrouw, die aan de buitenkant vooral succesvol en glamoureus leek maar ook veel eenzaamheid en tegenslagen kende. Haar geestige, progressieve persoonlijkheid en vastberadenheid om op haar eigen manier carrière te maken, spreekt anno 2016 nog steeds tot de verbeelding. Deze tentoonstelling laat niet alleen zien wie Marilyn was en wie ze wilde zijn, maar schetst ook een mooi beeld van de tijd en wereld waarin ze leefde. 90 jaar Marilyn; omzien naar een iconische vrouw, vanaf 1 oktober in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.

 

In sneltreinvaart naar de top

Ron Vrijmoet's jacht naar 'ultracoole' projecten voor zijn mensen

Ron Vrijmoet had een toppositie bij advertentiereus WPP. Toch besloot hij acht jaar geleden een startup op te zetten. Inmiddels is MOBGEN een van Europa’s grootste zelfstandige mobiele specialisten, en werd het Amsterdamse bedrijf vorige week overgenomen door de grote Amerikaanse IT-consultant Accenture. “Je wilt je mensen de kans geven aan ultracoole projecten te blijven werken.”

Vanuit de Amsterdamse Marnixstraat groeide MOBGEN de afgelopen zeven jaar uit tot een toonaangevende mobiele specialist met 170 medewerkers en vestigingen in Londen, Malaga en A Coruña. Tot het snel groeiende klantenbestand behoren onder meer Aegon, ABN AMRO, Plus Supermarkten, Toto/Lotto, ANWB, Van Lanschot en Shell. 

"Het is even wennen als aan het eind van de maand je salaris niet meer overgemaakt wordt"

De recente overname door Accenture moet de deuren openen naar soortgelijke projecten bij grote luchtvaartmaatschappijen en autoproducenten. Tegelijk zit MOBGEN al aan tafel met dit soort organisaties om haar specialistische kennis toe te passen op de ontwikkeling van het Connected Home en de Connected Car. Volgens Vrijmoet  zijn dit ‘dé nieuwe mobiele platforms’ waarvan de maatschappelijke impact die van de smartphone kan gaan overtreffen. 

Wat dreef je toen je zeven jaar geleden je baan bij WPP opzegde?

Door de jaren heen doe je bij een internationaal reclameconglomeraat als WPP veel verschillende inzichten op.  Wat mij opviel was dat WPP net als andere grote reclame-  en mediapartijen ontzettend goed is op het gebied van creativiteit, design en het daarmee ontwikkelen van merkstrategieën en andere marketingcommunicatie. De integratie met technologie was echter telkens een worsteling, terwijl je juist zag dat technologie steeds belangrijker begon te worden. Er was duidelijk behoefte aan een bedrijf waarin creativiteit en technologie hand in hand gaan, zoals bijvoorbeeld Apple dat zeer succesvol doet op hardwaregebied. Dát bedrijf wilde ik opzetten.

Maar daarvoor moest je wel een goudgerande toekomst inruilen voor een onzeker avontuur.

De overstap was inderdaad groot. Ik werkte al meer dan 15 jaar bij een grote wereldwijde corporate met bijna 100.000 werknemers. Toch liep ik al die jaren ook al rond met het idee dat ik het een keer zelf wilde doen; wilde bewijzen dat ik zelf een bedrijf uit de grond kon trekken. In het begin was dat echt zwaar. Het hele netwerk van support staff waar je aan gewend bent geraakt is verdwenen. En natuurlijk was het ook financieel allemaal best spannend in die beginjaren. Het is even wennen als ‘einde maand’ niet langer betekent dat je mooie salaris automatisch wordt overgemaakt, maar dat je nu zelf moet zorgen dat de salarissen van je medewerkers kunnen worden overgemaakt.

Wat stond daar voor jou tegenover?

Het was vooral een heel bevrijdende ervaring, en ik heb eerlijk gezegd geen moment spijt gehad. Ik vond het ontzettend prettig om zelf beslissingen te kunnen nemen zonder eindeloze ruggespraak te moeten houden overleggen. Om geen interne meetings van langer dan 15 minuten te hebben, maar je helemaal te kunnen focussen op je werk, de klanten en de teams. Om afscheid te kunnen nemen van de continue focus op omzet en marge verbetering. Ik heb er altijd in geloofd dat het begint met goede mensen die met heel veel enthousiasme mooi werk maken. Dan volgt de omzetgroei en de margeverbetering volgens mij wel vanzelf. Veel van de grote corporates doen dat andersom. Die aanpak genereert een eindeloze stroom rapportages, terwijl er tegelijkertijd te weinig focus is op de mensen en op het eindproduct.  Dat kan heel verlammend werken.

Mobiel stond destijds nog in de kinderschoenen. Waarom toch die volledige focus daarop?

Tijdens een training aan de Harvard Business School kregen mijn medecursisten en ik ooit een van de eerste PalmPilots uitgereikt, zo’n Personal Digital Assistant met een pennetje. Volledig archaïsch in vergelijking met de huidige smartphones, maar ik was toen al erg onder de indruk van de mogelijkheden om je werk daarmee heel effectief te organiseren. En eerlijk gezegd ben ik ook een echte gadget freak. Later heb ik dan ook direct de eerste iPhone gekocht, en heb ik met grote verbazing zitten toekijken hoe toen nog spelbepalende spelers als Nokia en Ericsson ‘gewone’ telefoons bleven produceren. Tijdens overleg met mijn huidige compagnons, mobile-pioniers Tom Kolenberg en Hans en Ruud de Back, kwamen we tot de overtuiging dat dit echt een revolutionaire ontwikkeling was waarop we vol moesten inzetten.

"Eerlijk gezegd ben ik best wel een gadgetfreak"

Sindsdien volgen de technologische ontwikkelingen elkaar snel op. Hoe zorg je dat MOBGEN zelf de boot niet mist?

Onze medewerkers spelen daarbij een cruciale rol.  Verreweg de meesten komen net van de universiteit en zijn heel erg open en onderzoeksgericht. Nieuwsgierigheid is een van de belangrijkste selectiecriteria bij elke sollicitatie. Om onderling kennis te delen en suggesties te doen hebben we meerdere communicatiekanalen. Voor specifieke groepen medewerkers, zoals de business analists, en eentje voor het gehele bedrijf. Daarnaast hebben we ook een Lab waar mensen doorlopend bezig zijn nieuwe technologieën te vertalen naar mogelijke oplossingen. Maandelijks presenteren we ook projecten aan het gehele bedrijf zodat mensen op de hoogte blijven en kunnen meedenken. Dat geeft heel veel discussie en voer voor nieuwe ideeën. Zo blijven we onze mensen prikkelen.

Tijdens de tour door het kantoor viel op dat dat vooral veel jonge mensen zijn.

Dat klopt. Werken met jonge, en zeer getalenteerde mensen is het leukste aspect van mijn werk. Bovendien zijn het allemaal absolute experts die precies weten wat de laatste ontwikkelingen in hun expertisegebied zijn.  Het werkt ook heel simpel. Vanwege de zeer grote drukte krijgen onze nieuwe mensen altijd heel veel verantwoordelijkheden. Daarbij moet je ook heel duidelijk maken dat je fouten mag maken. Test and learn dus. In mijn ervaring gaat het bijna altijd goed als je mensen de volle verantwoordelijkheid geeft. Ik zie mijn rol daarin als facilitator. Ik wil er zijn op de momenten dat persoonlijke aandacht nodig is, en tegelijk het ontstaan van organisatorische barrières en managementlagen voorkomen.

Kun je daar een concreet voorbeeld van geven?

Sinds een paar jaar hebben we een interne wekelijkse nieuwsbrief: 'The Circuit’.  Die is gecreëerd door een stagiaire die het concept en de content zelf verzonnen heeft. De artikelen werden door en met onze medewerkers zelf gecreëerd en zijn stuk voor stuk geweldig. Er heeft zich nooit iemand uit het management met die content bemoeid. Vrijheid is de ultieme motivator, en als je slimme jonge mensen de volle vrijheid geeft om te creëren ontstaan er mooie dingen.

Welke belangrijke trends zie je op dit moment ontstaan in jouw vakgebied?

Belangrijkste trend is dat het digitale contact tussen bedrijven en hun eindklanten tot de allerbelangrijkste en meest kritische kernactiviteit van het bedrijfsleven is gaan behoren. En we staan pas aan het begin van die ontwikkeling. Wat ik met name interessant vind is dat er een aantal technologieën gaan samenkomen waar al jaren aan wordt gewerkt, maar die pas nu betrouwbaar en toepasbaar genoeg zijn om serieuze impact op de consumentenmarkt te hebben. Augmented en Virtual Reality zijn daar goede voorbeelden van. Zelf werken wij al langere tijd met VR, bijvoorbeeld als alternatieve veiligheidsoefening voor bedrijven. Dat scheelt enorm in de kosten, en maakt het mogelijk om veel verschillende rampscenario’s te oefenen. Bovendien blijkt uit onderzoek dat die 3D-ervaring veel levensechter is, en dus ook langer blijft hangen dan de ‘traditionele’ oefening. 

Wat is de echte corebusiness van jullie bedrijf?

Een van onze belangrijkste aandachtsgebieden is het ontwikkelen van mobiele oplossingen om de relatie tussen bedrijven en hun klanten te optimaliseren. Zeker in de travel, hospitality en retail sectoren is het optimaal inrichten van het mobiele kanaal inmiddels bedrijfskritisch, en beginnen steeds meer partijen te beseffen dat mobiel hét kanaal is om klanten in elk stadium van hun customer journey te managen. Als ik naar mezelf kijk zie ik dat mijn iPhone de wijze beïnvloedt waarop ik informatie verzamel, mezelf verplaats, aankopen doe, vakanties plan en relaties onderhoudt. Met andere woorden: het is het logische verlengstuk voor de directe invulling van een groot aantal van mijn dagelijkse behoeftes. Voor merken die begrijpen hoe zij daar op in kunnen spelen, ligt een rijk scala aan mogelijkheden om de relatie met hun klanten te intensiveren. Wij helpen ze daarbij.

"Het lijkt me echt heerlijk als ik zo de trein in kan stappen"

Wat hebben wij daaraan als consument?

Als consument reis ik zelf vaak met de trein. Het lijkt me echt heerlijk als ik gewoon het station binnen zou kunnen lopen en de trein in zou kunnen stappen. Zonder eerst naar mijn OV chipkaart te hoeven zoeken en te checken of ik nog wel voldoende saldo heb, zodat ik niet  naar een machine moet lopen om mijn kaartje op te laden. Wij zijn er op gespitst al dat soort lastige en dus klantonvriendelijke procedures weg te nemen voor de klant.

Hoe gaan jullie dat concreet doen?

Wij geloven heilig in de combinatie van mobiel betalen met andere belangrijke merkcommunicatie, namelijk loyaltyprogramma’s en aanbiedingen. De grote Nederlandse retailers zijn de laatste jaren wat achterop geraakt, maar partijen als Walmart en Tesco slaan hun klantdata steeds slimmer centraal en gestructureerd op. Met behulp van kunstmatige intelligentie verrijken ze die data en zetten ze die vervolgens om in steeds relevantere communicatie. Zo is onze eigen Shell Motorist app ook in staat klanten een aanbieding te tonen voor dat éne broodje dat ze zo lekker vinden, precies op het moment dat de klant de benzinepomp binnenrijdt. Uiteraard wel alleen als de klant dat wil, en met strikte privacygaranties. Zo krijg je als klant dus precies de juiste informatie van een bedrijf, zonder alle ruis eromheen, en kunnen bedrijven tegelijk hun relatie met die klant verder verdiepen.

Hoe ziet de toekomst van MOBGEN eruit?

Vorig jaar hebben wij het wereldwijde mobiele platform voor Shell uitgerold. Inclusief de Motorist-app die ik net noemde. Die app wordt inmiddels in 28 landen gebruikt, en de content voor al die verschillende landen wordt centraal vanuit Amsterdam aangestuurd. Daaronder ook een spaarprogramma voor dertien andere loyaltyprogramma’s, en een GPS-gestuurde zoekfunctie voor het dichtstbijzijnde tankstation. Het myGarage-onderdeel attendeert de gebruiker wanneer een auto-onderdeel moet worden vervangen of een garagebezoek noodzakelijk is. En als echte primeur hebben we het voor Engelse gebruikers ook al mogelijk gemaakt om direct met hun mobiel aan de pomp te betalen. Het binnenkomen bij dit soort grote multinationals is echter niet eenvoudig. Vaak merk je dat je als relatief kleine partij lastig kunt opboksen tegen alle gevestigde belangen binnen zo’n groot bedrijf. De overname door Accenture biedt ons betere toegang tot wereldwijd opererende klanten. Dankzij dit nieuwe netwerk gaan die deuren nu open, en kunnen we onze mensen de kans geven om aan dit soort ultracoole projecten te blijven werken en door te groeien. Dat is de echte winst van deze prachtige nieuwe ontwikkeling. 

 

Door: Arnoud Groot
Onderzoeksjournalist en copywriter Arnoud Groot focust zich volledig op informatietechnologie, het internet en de innovatieve ondernemers die zich op dit speelveld begeven.

Verkoolde design klassieker

Cracking the design code

Ontwerper Maarten Baas keert als ambassadeur van de Dutch Design Week terug naar Eindhoven, de stad waar hij zijn carrière begon. Samen kijken we nog een keer terug naar de stoel die voor zijn doorbraak zorgde: de Smoke Chair.

Eigenlijk zou Maarten Baas het liever over dingen hebben die nog komen gaan. Zoals een grote overzichtstentoonstelling  in Groningen die voor februari op stapel staat. Of over een recent project, zoals de klok op Schiphol of de expositie tijdens de Dutch Design Week. Met Maarten Baas Makes Time gaat hij een mix maken van theater, beeldende kunst, fotografie en gastronomie. Dat laatste met de hulp van topkok Sergio Herman.

Maar goed, hij wil nog wel een keer naar zijn stoel kijken. De Smoke Chair is een van Baas’ bekendste en wijdst verspreide ontwerpen. De stoel is onderdeel van de reeks Smoke meubelen waarmee Baas in 2002 afstudeerde. Je komt ‘m tegen in hotel lobby’s en musea. De stoel van verkoold hout is samen met andere met vuur bewerkte meubelen veertien jaar later nog steeds in productie en verkrijgbaar via Moooi.

1. Stoel, gevonden op Marktplaats van twee particulieren uit Leiden.
2. Aanvankelijk een bruin exemplaar met bruin leer, helemaal versleten.
3. Na het verbranden is de stoel met een exposé hars geïmpregneerd, een geavanceerde techniek, die pas na jaren echt uitontwikkeld was.
4. Een lokale stoffeerder, Jos Janssen uit Zetten, heeft de eerste stoel gestoffeerd in zwart leer. Het zitcomfort was hierna weer helemaal 100%.
5. Moooi heeft dit model gebruikt als basis voor de serieproductie. Wel met een aanpassing: de poten zijn verdikt en er is wat meer hout gebruikt, zodat er wat meer kon worden verbrand.
6. Elk exemplaar is uniek.
7. Maarten Baas maakt bij hoge uitzondering Smokespecials in zijn studio. Hij behandelde onder meer een Steinway piano, een Rietveld stoel en een staande klok.

 

Hoe kwam hij op het idee van ‘vernietiging als stijlelement’? Het ging hem om de vraag waarom we dingen juist altijd proberen te behouden zoals ze zijn, terwijl dit alles in gaat tegen de wetten van de natuur, die altijd aan verandering onderhevig is. Baas: “Daarom zocht ik naar de schoonheid van vergankelijkheid.”

Omdat de industriële wereld niet is ingericht op de ‘verminking’ van producten, werd het in productie krijgen van de stoel een groot avontuur. Tientallen exemplaren gingen in vlammen op, voordat Baas de perfecte graad van verbranding vond. “Nu weet ik precies wat ik doe”. Dat betekent niet dat hij al zijn nieuwe ontwerpen ook in rook op laat gaan. “Ik ben gevraagd om fotolijstjes, kleerhangers en weet ik wat te verbranden, maar dat is niet wat ik wil. Ik heb altijd iconische stukken willen maken.”

 

 

Trainen op stand in de boutique-gym

In stijl aan de ijzers hangen

In New York en Londen zijn ze al langer onderdeel van het sportschoolaanbod, in Nederland staat hij nog in de kinderschoenen: de boutique-gym. Kleine, hippe sportstudio’s waar de clientèle waanzinnig in de watten wordt gelegd. Totdat de les begint: “In 45 minuten krijg je bij ons een complete workout. Dan ga je wel stuk, ja.”

“Sophie!! Alles goed?” Rogier van Duyn zit in de ochtendzon voor zijn sportstudio ROCYCLE en zwaait vrolijk naar een aanfietsende dame van eind twintig. Die zwaait vlug terug en haast zich naar binnen. Donderdagochtend, iets voor achten: de tweede les van de dag staat op het punt te beginnen. “Dit is de dertiende keer dat ze hier is – in vijftien dagen.” Rogier – jonge veertiger, halflang haar en zongebruind – kan een dikke grijns niet onderdrukken. “Zulke mensen hebben we ook bij ROCYCLE.”

"Bij ons train je één op één, op muziek die jij zelf hebt uitgekozen"

Rogier begon ROCYCLE (een samentrekking van cycle, fiets, en zijn voornaam) een half jaar geleden aan de rand van de Amsterdamse binnenstad. Voor inspiratie keek hij naar de boutique-gyms van New York. Dat zijn geen traditionele sportscholen, maar kleinschalige, strak vormgegeven studio’s waar veel aandacht is voor community-vorming en extra’s voor de sporters. De sportlessen bedacht Rogier zelf. “Het is een combinatie van spinning, dat de meesten in Nederland wel kennen, met oefeningen voor de buik en met dumbbells.”

Ook Barbara den Bak werkte haar sportstudio HIGH45 zelf uit, van tekentafel tot de lessen. “Kijk, hier staan de loopbanden. Geen gewone die het tempo voor je bepaalt, maar waarbij je zelf het werk doet.” Met een draaiknop kan je, zoals bij een spinningfiets, zelf de weerstand instellen. “De plyoboxen gebruiken we als een soort bankje, voor dips en push-ups. En het derde onderdeel is gewoon op de vloer, of oefeningen met gewichten.” De oefeningen worden in hoog tempo achter elkaar uitgevoerd. “In 45 minuten wordt dus alles aangepakt.” Barbara, midden dertig en al jaren actief als ondernemer in de fitnesswereld, lacht. “Dan ga je wel stuk, ja.”

Gekoelde sporthanddoeken

Iets anders dan de lessen van de eigenaren bieden ROCYCLE en HIGH45 niet. Dus: geen apparaten, geen yogaklasjes of bootcamps in een nabij gelegen park. Barbara: “Ik ben heel nadrukkelijk géén brede sportschool die zoveel mogelijk wil aanbieden en zoveel mogelijk mensen wil trekken.” Eigenlijk is de boutique-gym juist een tegenreactie op grote fitnessketens, legt Ivo Swanink uit. Hij runt twee kleinschalige sportstudio’s in Laren en Almere. “Wij bieden precies wat andere sportscholen pretenderen: echte service. Bij ons train je één op één, op muziek die jij zelf hebt uitgekozen.” En dat is precies waar behoefte aan is, zegt Ivo. “Absoluut. Wij zijn anderhalf jaar geleden begonnen in Laren en de zaken lopen heel goed. Een half jaar geleden hebben wij onze tweede vestiging geopend.” Hij voorziet dat de boutique-gym in Nederland straks net zo vertrouwd wordt als in de States. “In Amerika is geloof ik al zo’n twintig procent van de sportscholen kleinschalig en persoonlijk. In ons land gaat dat ook die kant op.”

"Je bent zo goed als je laatste les"

“De service is bij ons ontzettend belangrijk,” vertelt ook Rogier. Een kleine rondgang door de studio is genoeg om te weten wat hij daarmee bedoelt. Er is een inpandige sappen- en smoothiebar die sporters na afloop voorziet van de broodnodige – en smakelijke – eiwitten; voor iedere sporter liggen fietsschoenen, een flesje water en een sporthanddoek klaar; en in de kleedkamer zijn deodorant, haarproducten en badhanddoeken ruim voorradig. HIGH45 geeft eenzelfde beeld: naast gekoelde waterflesjes liggen ook de sporthanddoeken koud. “Dat is echt heerlijk na het sporten,” aldus Barbara. Zoveel mogelijk van de extra’s zijn inbegrepen in de prijs.



De juice bar van ROCYCLE

En die prijs is bij een typische boutique-gym niet kinderachtig. Rogier: “Bij ons betaal je per les. Dat is duidelijker dan een abonnement en het houdt ons ook scherper.” ‘Slapende’ leden die wel betalen maar nooit komen sporten zijn er niet, dus ROCYCLE merkt het direct in de omzet als sporters wegblijven. “Je bent zo goed als je laatste les.” Per training betaal je bij zowel Rogier als Barbara 18 euro, een rittenkaart of lessenpakket kan de prijs flink naar beneden drukken. Daarvoor kan je bij prijsvechters als BasicFit een hele maand onbeperkt sporten, beaamt Barbara. Maar, heel zakelijk: “Als de prijs een issue voor je is, ben je mijn doelgroep niet.”

Wie dan wel? “Mensen met een druk bestaan,” zegt Barbara. “Er komen hier veel mensen die een eigen bedrijf hebben. En expats, ik schat dat veertig procent uit het buitenland komt. Mensen komen hier omdat het supersnel is: je komt binnen in je sportoutfit en 45 minuten later sta je weer buiten. Vaak douchen ze dan gewoon thuis. Het klinkt heel cheesy, maar het is een moment voor jezelf op een drukke werkdag, dat je snel tussendoor kan pakken.”

Trainen op de A'DAM Toren

"Friday is bij ons Friyay, met een DJ tijdens de les en wodka na het sporten"

Ook een centraal element van de boutique-gym: het creëeren van een gemeenschapsgevoel onder de sporters. Door slim gebruik te maken van media en marketing proberen ROCYCLE en HIGH45 klanten aan hen te binden. “Eigenlijk ben ik een social media manager,” grapt Rogier. Hij deelt groepsfoto’s na de les op Instagram en van een spectaculaire trainingssessie op de A’DAM Toren, een liefdadigheids-event, liet hij een gelikt filmpje schieten. Barbara hanteert dezelfde strategie: “Een voorbeeld: Friday is bij ons Friyay, met een DJ tijdens de les en wodka na het sporten.”

Dan de workout zelf. “Bij SportFlow in Laren krijg je voor 80 euro één uur persoonlijke les,” schetst Ivo telefonisch de gang van zaken. Door in kleine groepjes te gaan of je les iets in te korten kan je de prijs verlagen. “Er staat bij ons geen fitnessapparatuur - dat is binnen een jaar of vijf sowieso helemaal voorbij. Je werkt dus met een trainer en met los trainingsmateriaal; denk aan kettlebells en gewichten. En je eigen lichaamsgewicht natuurlijk.”

De klassen bij HIGH45 laten zich het best omschrijven als kort en intensief. Voor aanvang van de klas wordt de groep van twintig sporters, een gemêleerd gezelschap van jonge vrouwen en fitte heren, in drie groepen verdeeld. Instructrice Silvia doet drie series van cardio- en krachtoefeningen voor. Onder begeleiding van fijne dance- en R&B-hitjes à la Nelly en Chris Brown werken de sporters in rap tempo door de oefeningen heen. Na 45 seconden volgt de volgende oefening. Veel tijd om tussendoor uit te blazen is er niet: het is stampen geblazen.

Hippe club vibe

Bij ROCYCLE voert de Amerikaanse Alyssa de sporters aan. Uit 21 speakers komt dansbare Top 40-muziek als Calvin Harris en Rihanna. De lichten zijn gedimd, wat extra bijdraagt aan het gevoel in een hippe club te zijn in plaats van een sportschool. Het lijkt op een klassieke spinning-les, behalve dat er op de fiets ook regelmatig buikspieroefeningen worden gedaan - iets wat enige oefening vereist - en met kleine dumbells wordt getraind. Na afloop blijven de sporters, zonder uitzondering hippe twintigers en dertigers en overwegend vrouw, niet lang plakken: een enkeling blaast uit met een smoothie op een bankje met uitzicht over de Amsterdamse Singelgracht.

45 minuten rammen dus, totdat je sterretjes ziet. En zo vergeet je tijdens de workout heel eventjes alle luxe en poeha - tot je na afloop een ijskoud handdoekje pakt of er een smoothie klaarstaat met jouw naam erop.

 

BOUTIQUE-GYM EXTRAVAGANZA

In New York en Londen zijn boutique-gyms al langer onderdeel van het straatbeeld. Dit zijn de drie opmerkelijkste die we vonden.

Ballet Beautiful

Fitness op basis van balletoefeningen. Reported favorite van Victoria’s Secret-engeltje Candice Swanenpoel, die er honderden dollars per maand voor betaalt. In Nederland vind je een goedkopere variant in de Jordaan, bij Barre Concept.

Aqua Gym

Dit is geen grapje: bij deze studio train je op een spinning-fiets die in een zwembad staat. Beter voor je gewrichten en bloedsomloop. En zwaarder door de weerstand van het water. Eén klas kost je tussen de 32 en 40 dollar, afhankelijk van je abonnementsvorm.

blok London

In een voormalig tramdepot uit de 19e eeuw zit blok. Behalve sportklasjes kan je hier ook terecht voor een pre- of post-workout-snack: blokrooted serveert naast smoothies ook koffie en complete maaltijden. Er is ook een expositieruimte voor kunstenaars, dus het is een beetje alsof je traint in een chique gallerie. Kosten: 10 à 14 pond per les.

Door: Michiel Klaassen
Michiel mijmert, is inconsequent en heeft een hart voor schrijven. Hij werkt als redacteur/ verslaggever bij het RTLZ programma Z Today.

 

 

Hoera, het wordt weer vroeg donker!

De herfst dringt zich op, of we nu willen of niet. Na zo’n mooie nazomer komt het niet eens zo hard aan, die tijd van kaarsjes, potten thee, koekjes en met een dekentje op de bank. Best lekker, voor een maand ofzo. En dan graag weer lente, en dan zomer. Want ik wil me niet committeren aan die herfst, laat staan aan de winter. Datzelfde heb ik soms met boeken. Dan heb ik even geen zin in een lang verhaal waar ik dagen, zo niet weken aan vastzit. Gelukkig zijn er voor die dagen verhalenbundels.

Als het lot lacht - Adam Johnson (2016)

Zes korte verhalen en alle zes even wonderschoon. Over een programmeur die president John F. Kennedy weer tot leven wekt en troost vindt door met hem te praten. Over de directeur van de voormalige Stasi-gevangenis in Berlijn, die nog steeds gelooft dat hij aan de goede kant stond. En over twee Noord-Koreaanse mannen die overlopen naar Zuid-Korea. De één bewust, de ander min of meer per ongeluk. Met dat laatste verhaal keert Johnson weer terug bij het thema van zijn eerste boek, Gestolen leven, waarvoor hij de Pulitzer Prize voor fictie won.

 

Nocturnes - Kazuo Ishiguro (2009)

Dertig pagina’s maar. Dertig pagina’s die zich afspelen in een gondel in Venetië. Meer heeft Ishiguro niet nodig in het eerste verhaal, om je mee te voeren in de tragiek van een lang huwelijk in de schijnwerpers. Een beroemd Amerikaans acteur, inmiddels ver over zijn hoogtepunt heen, gaat een serenade brengen aan zijn grote liefde, als een laatste romantisch gebaar. Want de vork zit heel anders in de steel, dan de mierzoete setting doet vermoeden. Dit eerste verhaal uit Nocturnes las ik al jaren terug, maar ik ben het nooit vergeten.

 

The brief and frightening reign of Phil - George Saunders (2006)

Koester de tv-reclames en posters in bushokjes nog maar even. Als George Saunders voorspellende gaven bezit, leven we straks allemaal in een wereld van gepersonaliseerde advertenties. Met aanbiedingen die je rechtstreeks in je hoofd hoort, gebaseerd op jouw koopgedrag. En aangeprezen door beroemdheden die jij aanbidt. En dat de hele dag door: ontsnappen is er niet meer bij. En dat is dan maar één kort verhaal; alle verhalen in deze bundel zijn zo heerlijk vreemd, bevreemdend en origineel, dat dit boek letterlijk is stukgelezen bij ons thuis.

 

Hoe hongerig wij zijn - Dave Eggers (2004)

“Ik heb het daar toch wel eens met je over gehad, niet? Over het feit dat je moeder en ik ervoor hebben gezorgd dat de wereld overging op zonne-energie en windkracht, op waterkrachtcentrales en zo? Heb ik je dat nooit verteld? Wil je me die kaas even aangeven? Nee, die andere, de cheddar, ja. Ik dacht echt dat ik je dat verteld had. Ik weet niet wat me mankeert.”

Met zo’n eerste alinea ben je toch helemaal vertrokken in een verhaal? Dat is nou zo lekker aan verhalenbundels: een auteur moet zijn hele trukendoos opentrekken. Geen tijd voor ellenlange zinnen en bijzinnen. Zet de setting, verras de lezer, breng de emotie over, en eindig het verhaal weer net zo snel als dat het begonnen was. Heerlijk om af en toe één verhaaltje te doen, maar pas op: bingereading ligt op de loer. En voor je het weet is de herfst voorbij.

Botsen tegen de slaapkamermuur

5x VR bril - van instap tot highend model

Dit is het jaar van Virtual Reality. Maar kun jij thuis ook VR ervaren? David Lemereis van Bright neemt vijf modellen onder de loep.

Virtual Reality kom je overal tegen. Ga naar een evenement en de kans is groot dat je een veel te grote VR bril op je neus mag zetten om al gillend het net-echt-wauw effect van een gesimuleerde achtbaanrit te mogen ervaren.

Tik ‘Win een VR bril’ in de zoekmachine en je wordt overstelpt met VR win acties. Zelfs de Albert Heijn deed dit jaar mee aan de VR hype met de Dino kaartjes actie. Als kinderen bepaalde kaartjes scande met de AH dino-app en de smartphone in een kartonnen VR brilletje stopte dan zagen ze de dino's in de virtuele wereld tot leven komen.

Ondanks de VR hype hebben de meeste mensen nog geen kans gehad VR te beleven. Virtual Reality, vertaalt de Virtuele Werkelijkheid, dompelt je onder in een andere wereld. De VR bril zondert je af van de echte wereld en projecteert op je netvlies een andere wereld waarin je 360 graden om je heen kan kijken. De bril weet namelijk welke richting jij op kijkt.

VR mag dan een 2016 hype zijn, in tegenstelling tot de 3D brilletjes in de bios, is dit een Blijver met een grote B. En iedereen met een smartphone kan al voor minder dan een glas wijn of een biertje VR ervaren. We zetten vijf toestellen van instap- tot high end op een rij.

1. Instap VR brillen

Voor minder dan 2 euro kan je online al een kartonnen VR bril kopen. Deze brillen zijn niets meer als een kartonnen houder met twee lenzen waar je je smartphone inschuift als een VR display. Je houdt de bril met je hand tegen je gezicht zodat je afgezonderd bent van de echte wereld.

Wil je goedkoop handsfree VR ervaren dan is een instap plastic smartphone model met een hoofdband online of bij de bekende huishoud en drogisterij winkelketens al vanaf 8 euro te koop.

Het gebruik is super eenvoudig en je hebt niet eens een speciale VR app nodig. Zoek gewoon in de YouTube app op 360 video's, open zo'n filmpje, plaats de smartphone in de VR Bril en speel het VR filmpje af. Met een paar oordoppen zit je nog dieper in virtuele wereld. Vrijwel gegarandeerd ervaar je een wauw effect maar verwacht niet al te veel van het comfort en de beeldkwaliteit.

2. Samsung Gear VR

Samsung heeft in samenwerking met het Oculus Rift team van Facebook de Samsung Gear VR bril en apps ontwikkeld.

Net zoals de plastic instapbrillen plaats je in de Gear VR een smartphone. In dit geval een Samsung. Het grote verschil is echter een veel hogere kwaliteit, beter draagcomfort, een speciale VR app met veel mogelijkheden en een touchbediening op de bril. De bril vergt wel één van de recente topmodellen zoals een Galaxy S6 of S7. Soms krijg je de Gear VR bril gratis bij zo'n topmodel Samsung smartphone. Zo niet dan kun je er eentje aanschaffen voor 99 euro.

De Gear VR biedt erg veel VR-ware voor je geld als je tenminste over zo'n Samsung smartphone beschikt. Eigenlijk toont de Gear VR de toekomst van VR. Namelijk een losse bril die in tegenstelling tot de duurdere VR brillen niet met een computer verbonden is via een kabel. De drie duurdere modellen hebben wel zo'n in-de-weg-zittende kabelverbinding maar die bieden dan ook dankzij de verbinding met een krachtige computer een VR-ervaring van nog veel hogere kwaliteit.

3. Playstation VR

Hoe goed de VR-beleving van een Samsung Gear VR ook is, de beperking blijft het beeldscherm van de smartphone en de rekenkracht. Wil je een nog betere VR ervaring met nog mooiere beelden dan vergt dat veel grafische rekenkracht zoals een PlayStation 4 game console dat biedt. Sony gaat vanaf 13 oktober voor 399 euro een Sony Playstation VR Bril leveren die je aansluit op je PS4. Niet alleen heb je dan meer rekenkracht maar ook betere VR hardware in de bril.

Naast de Playstation VR moet je ook nog een camera kopen die je op je TV plaatst die je hoofdbeweging waarneemt. Voor de ultieme VR ervaring krijg je er twee Move-controllers bij. Het hele VR pakket exclusief Playstation 4 gaat je zo'n 550 euro kosten maar dan heb je ook wat.

Sony maakt het straks ook mogelijk om met de VR bril ‘gewoon’ films te kijken of reguliere games te spelen. Nadeel is wel dat je Sony VR bril met een kabeltje vastzit aan de PS4.

4. Oculus Rift

De Oculus Rift is de VR Bril die Virtual Reality de laatste jaren aanzwengelde. Op 18-jarige leeftijd knutselde de huidige Oculus directeur Lucky Palmer in 2011 een prototype in elkaar. Fans hebben vijf jaar moeten wachten maar hij is sinds enkele maanden te koop.

De Oculus Rift verbind je met een krachtige PC via een kabel. De VR beleving is werkelijk verbluffend. De vloeiende beelden zijn van een dermate hoge kwaliteit dat je je daadwerkelijk in de VR wereld waant. Het zo echt dat als je bijvoorbeeld last van hoogtevrees hebt, zoals de auteur, je niet over de rand van een virtueel flatgebouw durft te kijken.

Voorlopig zal je als gebruiker met Oculus Rift niet door een ruimte kunnen bewegen maar alleen zitten of staan. Mogelijk komt dat in de nabije toekomst. Je bedient de Virtuele wereld met een Xbox controller. Een Oculus VR touch controller komt ook op een later tijdstip.

De Oculus kost rond de 799 euro. Maar dan ben je er nog niet. De indrukwekkende VR beleving vergt ook nog een zeer krachtige PC van minimaal 1000 euro. Een hele smak geld. De Oculus Rift wordt geleverd met een platform en schietspel en heeft een eigen app store met de meeste apps van alle VR brillen.

5. HTC Vive

De HTC Vive is de directe concurrent van de Oculus Rift. Ook de Vive zit vast met een kabel aan een dure, krachtige PC. Wat betreft VR beleving, beeldkwaliteit en comfort doen de twee brillen ook niet voor elkaar onder. Ook de Vive heeft een eigen appstore en de Vive wordt ook geleverd met twee spellen, een simulator en een puzzelspel. Maar er zijn wel verschillen.

De HTC Vive met een prijs van 999 euro is 200 euro duurder maar je krijgt daarvoor ook twee specifieke VR controllers. Daarmee kan je heel intuïtief in je VR wereld dingen aanraken, oppakken of bedienen.

Zolang je een paar vierkante meters lege vloer hebt kan je met de HTC Vive bewegen door de VR wereld mits je rekening houdt met de kabel. Virtuele muren zorgen dat je binnen die afgebakende ruimte blijft.

De HTC Vive beschikt over een ingebouwde camera zodat je snel en makkelijk even zonder de bril af te zetten in de echte wereld kan kijken. De Oculus moet je altijd afzetten als je een slok frisdrank wilt nemen.

 

Door: David Lemereis
Uitpak-koning bij Bright. Kent als geen ander de wereld van de aller-, aller-, allernieuwste gadgets. 

De zelfbouwers

Een knalrode eilandwoning

Janine Bakker en haar partner Rik slaagden erin een felbegeerde kavel in de nieuwbouwwijk IJburg in Amsterdam te bemachtigen. De knalrode stadswoning die ze aan het water lieten bouwen is in alle opzichten op toekomstige levensfases voorbereid. 

Architect: Jan Schevers, OAO ​
Bouwoppervlak: 180 m2
Kavel: 27 x 5,4​ meter
Bouwtijd: circa 5 maanden (inclusief levertijd grond, materialen en vergunningen: 2,5 jaar)

Wat vooraf ging: Janine en Rik woonden in een koopsubsidie huis in een ander deel op IJburg waar het speculatie beding van 7 jaar op afliep. Dat betekende dat er verkocht en verhuisd mocht worden. Hun programma van eisen: het nieuwe huis moest groot genoeg zijn om samen thuis te kunnen werken. Er moest ruimte zijn voor de kinderen. En het zou wel fijn zijn als de woning later aangepast kon worden aan veranderende wensen.  

De plek: Via-via werden ze gewezen op een reeks beschikbare kavels langs de waterkant bij IJburg, een grote nieuwbouwlocatie ten oosten van Amsterdam. Janine: “Zelfbouwen, we hadden er nooit aan gedacht. Maar we schreven ons in, werden twee keer uitgeloot en kregen toen ineens te horen dat we aan de beurt waren nadat onze voorganger niet aan de financiële verplichtingen kon voldoen.”  

Het ontwerp: Huizen in IJburg moeten voldoen aan bepaalde beeld kwaliteitseisen, zoals een plat dak, dat de hele wijk een stedelijke uitstraling garandeert. In eerste instantie ontwierp de architect een grijze kubus, maar omdat deze weg zou vallen tussen de hogere buurhuizen wilde Janine een opvallende kleur. Vervolgens kwam de architect met een knalrode blokkendoos met enorme ramen die royaal uitzicht op het omringende water bieden. “In de zomer lijkt het hier wel een tropisch eiland met al die waterskiërs voor de deur.” De kozijnen werden in mat zwart uitgevoerd, als stevige accenten die het geheel de uitstraling geeft van een kubistisch cocktail jurkje.   

Volgens de bouwvergunning had de woning nog twee etages hoger kunnen zijn. Maar dat liet het budget niet toe. Dat was ook de reden dat de glazen kubus die de architect voor de voorkant van het gebouw ontwierp, werd geschrapt. Janine: “Bijna al onze buren hadden architecten die ontwerpen maakten die twee keer over hun budget gingen.” 

Punt van verbetering: Geen. Janine en Rik zijn er trots dat het is gelukt. De kracht van het doorstaan van het proces ligt volgens haar in hun gezamenlijke talent om niet terug te komen op keuzes en elke tegenslag positief blijven benaderen. Ze kunnen de woning straks bovendien aanpassen als hun leefsituatie verandert. Er is een ruimte van 35 m2 om - indien nodig - te verhuren als b en b. “Handig als de zzp-opdrachten een tijdje tegenzitten.” Ook het recente bezoek van de taxateur heeft Bakker behoorlijk blij gemaakt: “Toen ik hoorde hoeveel waarde we gecreëerd hebben puur door dit huis neer zetten, dacht ik wel even: volgens mij heb ik het verkeerde beroep gekozen. Daar valt niet tegenop te werken.” 

Test de toekomst

Win kaarten voor Bright Day

Ervaar virtual reality zoals het bedoeld is. Doe mee aan drone racen. Duik in smart techology. Maak een 3D-selfie. Bewonder het nieuwste Dutch design. En sta versteld over de vele toepassingen van robots.

Je maakt het allemaal mee op het techfest Bright Day dat plaats vindt op zaterdag 5 en zondag 6 november in de Werkspoorkathedraal in Utrecht. Het event is inmiddels uitverkocht, maar Z Magazine mag twee kaarten weg geven.

Wat moet je doen om daar kans op te maken? Stuur voor 1 november een korte omschrijving van jouw ultieme VR ervaring naar [email protected].