Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Z Life - week 15 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

High end fitness voor like-minded people

Fitnessondernemer Barbara den Bak introduceerde tien jaar geleden bootcampen in Nederland. Na de verkoop startte ze met High Studios de eerste boutique fitnessclub van Amsterdam. “Een eigen zaak in de VS, dat lijkt me fantastisch.”

Barbara den Bak wil graag afspreken in High Studios, de Amsterdamse vestiging van haar boutique fitness club. Veel van de haastige klanten, die Den Bak stuk voor stuk persoonlijk groet, zijn expats die werken bij grote vestigingen van Uber, Booking of Catawiki, net om de hoek.

Bij binnenkomst doet High Studios een beetje denken aan een high end nachtclub. Een donker interieur, grote koelkasten met frisse versnaperingen. Op de achtergrond klinkt het doordringende gebonk van een les die in volle gang is.


High Studios in Amsterdam

Barbara is dan wel net moeder geworden, getuige de twee maanden oude baby die in een wikkeldoek op haar borst rust, maar tijd voor zwangerschapsverlof heeft ze niet. High Studios gaat de komende tijd uitbreiden. Spraakwaterval Den Bak, die haar antwoorden doorspekt met Engelstalige termen, is druk op zoek naar ruimte voor nieuwe vestigingen.

Op wat voor doelgroep richt je je?
“Mensen met weinig tijd. We willen er goed uit zien. We willen baby’s. We willen alles. Veel mensen die naar een sportschool gaan, als ze überhaupt de discipline kunnen opbrengen, weten niet wat ze moeten doen in dat uur. Hier is alles op snelheid gericht.”

Hoe werkt dat?
“Mensen melden zich aan online. Ze komen binnen, droppen hun spullen in de locker en doen mee aan de personal trainingworkout in (klein)

"Hier is alles op snelheid gericht"

groepsverband. Daarna staat je proteïneshake klaar, met je naam erop.”

Binnen een uurtje is het gepiept?
“We merken dat mensen echt bizarre resultaten behalen. In je eentje doe je dit niet.”

Je betaalt per keer?
“Naast snelheid zit je niet vast aan een abonnement. Mensen worden niet in een abonnement gelocked.”

Want dat je vergeet op te zeggen?
“Slapende leden, dat is waar een groot gedeelte van de fitnessbusiness op draait.”

Is dat een unieke benadering?
“Ik was laatst in Shanghai om daar te spreken op een fitnesscongres over customer engagement. Zij verkopen daar lifetime memberships voor vijftigduizend dollar. Ze zeiden daar dat ze helemaal geen engagement willen. Hoe vaker mensen komen, des te vaker ze de apparaten moeten schoonmaken!”

"Mensen worden bij mij niet gelocked in een abonnement"

Een totaal andere benadering.
“Mijn hele benadering en visie sloeg daar geloof ik niet echt aan.”

Wat zijn nog meer verschillen tussen boutique en gewone sportscholen? De uitstraling?
“Alles draait om beleving. Dat is ook gekoppeld aan het ontbreken van een abonnementenstructuur. Je bent zo goed als je laatste les. Dus alles moet high end zijn.”

Haal je daarbij inspiratie uit andere branches dan fitness?
“Ik vergelijk het heel erg met de hotelwereld, of restaurants. Ook al is het eten goed, als de beleving tegenvalt kom je niet meer terug.”

Hoe verleid je mensen om telkens terug te komen?
“We doen dingen als dj-workouts. Met een wodkafeest erachteraan, het draait om balans natuurlijk. Alleen maar broccoli en groene thee, dat houdt niemand vol.”

Wat doet die rij namen achter de bar?
“Dat zijn challenges, zo proberen we mensen uit te dagen een aantal dagen per maand te komen. Als je dat haalt, krijg je een sweatshirt..”

Je hebt niet per se een achtergrond in de sport, hè?
“Ik heb altijd bij reclamebureaus gewerkt, als media-inkoper. Dat was niet helemaal m’n droomjob. Ik was echt een enfant terrible. Ik denk dat ik twaalf werkgevers heb gehad.”

Waarom ging dat niet?
“Ondernemen zit in m’n bloed. Mijn moeder, oma en haar moeder; ze hadden allemaal zaken. Ik was te eigenwijs om voor een baas te werken. Dat was

"Het klinkt cheesy, maar ik wil iets veranderen in de levens van mensen"

geen succesverhaal, met een CV als een gatenkaas.”

Dus je was eigenlijk gedwongen om iets voor jezelf te beginnen?
“Ik kon nergens meer aan de slag, haha! Nou ja, ik ben altijd sportminded geweest. Het klinkt cheesy: maar ik wilde ook iets veranderen in de levens van mensen. Dat doe je niet met de inkoop van GRP’s.”

Je wilde iets betekenisvollers doen?
“Ja, het roer moest om. En tien jaar later is dat nog steeds wat me drijft. Als ik hoor dat mensen zijn afgevallen, of een depressie hebben overwonnen door te sporten, dan bevestigt dat voor mij: daar doe ik het voor.”

Hoe ben je begonnen?
“In 2007 ben ik allemaal opleidingen gaan volgen om fitnesstrainingen te kunnen geven. Moest ik helemaal opnieuw beginnen.”

Ben je je ook in het buitenland gaan oriënteren?
“Ja, heel erg. Amerika loopt gigantisch voor, met name in New York en LA. Wij lopen daar tien jaar op achter, en vijf jaar op Londen.”

Wat ontdekte je?
“Ik was op een gegeven moment klaar als personal trainer, en met alle respect, ik zag mezelf niet in een gym staan en dan tellen hoeveel chest presses ze hadden gedaan. Ik wilde wel echt iets neerzetten. Toen zag ik in LA bootcamp en dacht: wat?”

Bootcamp is buitentraining ?
“Ja, dat was een briljant idee en dat hadden we hier nog niet.”

Geld vragen om te kunnen sporten in de buitenlucht. Buiten heb je al, hè?
“Met minimale investeringen kun je heel organisch vanuit je eigen cashflow opschalen. Dus dat was fantastisch.”

"Wij zijn enorm snel gegroeid naar een bestand van 40.000 leden"

Heb je een methodiek ontwikkelt?
“Ja, ik heb alle trainingen ontwikkeld en een brand gebouwd.”

Viel ‘bootcamp’ te beschermen?
“Het is net als fitness een generieke term. Dus dat gaat niet. Maar we hebben met een groot team het hele product The Bootcamp Club ontwikkeld, de website, logo’s, verschillende diensten, pakketten en labels. De hele hap. Op een gegeven moment ook 'business bootcamp', om medewerkers gezond te trainen.”

Was dat makkelijk op te schalen?
“We hebben er uiteindelijk een franchiseformule van gemaakt. Zo veel mogelijk trainers erbij. Met een relatief lage entreefee. Daarvoor kreeg je dan het brand en wij kregen een royaltypercentage.”

Hoe verliepen de betalingen?

"De concurrentie was moordend"

“Allemaal online via ons systeem. Zo konden we ook goed de kwaliteit controleren. We zijn toen enorm snel gegroeid naar een bestand met veertigduizend leden.”

Hoe kon je zo snel groeien?
“Ik heb mijn contacten uit de mediawereld ingezet. Wat het ook was: het was heel nieuw. De fitnesswereld was heel stoffig. Vaak investeren fitnessondernemers veel geld in een pand en apparaten. Maar een mooie website, pakkende campagnes; die blijven uit.”

Jij zag kansen in de vermarketing?
“Ik heb veel leuke samenwerkingen gedaan. Dat creëerde een sneeuwbaleffect.”

Deed je ook dingen met BN'ers, als uithangbord?
“Dat klinkt een beetje stom, maar ik heb mezelf als uithangbord gebruikt. Ik trainde iedereen. Het was natuurlijk wel mijn business.”

In 2008 werd The Bootcamp Club gelanceerd, in 2014 heb je de boel verkocht aan je zakenpartner. Wat is er tussentijds gebeurd?
“Je kunt heel snel groeien. Want het is goedkoop. Maar tegelijk was dat ook de downside. Want de concurrentie werd moordend.”

Omdat de toegangsdrempel zo laag was?
“Iedereen kon het doen. Je kon op een gegeven moment op maandagavond niet meer door het Vondelpark lopen omdat je over de bootcampers struikelde.”

Dus toen werd het tijd om te verkopen?
“Dit was in de long run niet sustainable. Dit gaat verwateren. Bloggers met veel bereik gingen ook in een park staan omdat ze zo makkelijk geld dachten te kunnen verdienen. Je moet uitstappen op je hoogtepunt. Voor mij was het weer tijd voor iets nieuws. Maar het bestaat nog steeds en het gaat

"Ik kijk naar de trends en probeer die te vertalen naar de Nederlandse markt"

volgens mij heel goed...”

Toch goed aangevoeld?
“Je weet het niet. Wat ik heel tof vindt, is kijken naar trends en die proberen te vertalen naar de Nederlandse markt. Zo kwam ik na de verkoop van The Bootcamp Club op 'boutique fitness'.”

Hoe doe je dat in het buitenland, een lesje boeken?
“Ja, en dan gewoon meedoen.”

Hebben ze dan niet door dat je professional bent?
“Nee, dat gebeurt overal. In Londen heb je nu zeventig boutique fitness brands. Ze hebben het daar al over ‘fitness tourism’. In een club als 1Rebel komen ondernemers van over de hele wereld inspiratie opdoen.”

Die boutique-trend, lijkt dat op wat je eerder in de horeca zag, die groei van diversiteit en exclusiviteit?
“Het is eerder community-driven. Met elkaar trainen. De sharetrend, zoals in hotels met grote tafels waar mensen met elkaar zitten te werken. Het gaat om connecten.”

Hoe ziet die Nederlandse fitness-sector er volgens jou uit?
“Je hebt de Basic-Fit en Fit For Free’s, de budgetketens. Dan het middensegment, dat het daardoor heel zwaar heeft. Want bij de budgetketen staat ook de mooiste apparatuur. Die middenzaken kunnen daardoor maar moeilijk concurreren met het budgetsegment. En dan heb je de high end-clubs.”

En daar zag jij een mogelijkheid?
“Kleinschalig, high intensity, heel goed nadenken over één activiteit.”

Selecteer je door de prijsstelling ook een bepaald type mensen uit?
“Ja, like-minded people. Daarom is alle communicatie ook is in het Engels. We trekken daardoor veel expats, of mensen met een kosmopolitische instelling.”

Wat voor soort mind heb je dan in gedachten, qua type mensen?
“Veel ondernemers. Mensen die hard willen trainen. Maar niet per se mensen die van opsmuk houden. Je komt hier niet om te zien en gezien te

"Dit werkt niet in Scherpenzeel, een zaak in de VS is mijn droom"

worden. Hier staat iemand met twintig kilo overgewicht naast iemand die net een marathon heeft gelopen.”

High Studios gaat nu uitgerold worden als franchiseformule. Wat zijn de plannen?
“Na grootstedelijk Nederland houdt het wel een keertje op. Dit werkt minder goed in Scherpenzeel. Dus dan gaan we naar het buitenland.”

Naar de VS?
“Ja! Dat is mijn grote droom. Ik was in San Diego laatst, heerlijke stad. Maar Canada lijkt me ook te gek. Dat is allemaal toekomstmuziek. Eerst maar eens goed focussen op het neerzetten van de tweede locatie. Hier in Amsterdam.”

Tekst: Matthijs van der Pol
Beeld: Nine IJff

Cultuuragenda week 15

Oedipus

Theater

Koning Oedipus is de perfecte tragedie en het bekendste werk van Sophocles. Oedipus doodt zonder het te weten zijn vader en huwt zijn moeder. Hoe schuldig is Oedipus? Is hij niet slachtoffer van zijn noodlot? Toneelgroep Amsterdam brengt een eigentijdse, vrije bewerking van dit verhaal over boete en schuld. De Britse regisseur Robert Icke wil de theaterklassiekers afstoffen en teruggaan naar de ophef en impact die ze in hun eigen tijd maakten. Want Oedipus mag dan wel bijna 2500 jaar oud zijn, hij fascineert nog steeds .
8 april t/m 18 mei, Stadsschouwburg Amsterdam, kaarten vanaf €21

Justin Nazuka

Muziek

De Canadees-Japanse singer-songwriter Justin Nozuka begon al op twaalfjarige leeftijd met het schrijven van eigen muziek. Op 19-jarige leeftijd bracht hij debuutalbum 'Holly' uit, een ode aan zijn moeder, die hem en zijn zes broers en zussen opvoedde in Toronto. Inmiddels is Nozuka een volwassen artiest met een kenmerkende sound, die zich laat beschrijven als een mix tussen folk, soul en blues. Hij durft te experimenteren en maakt lieve liedjes zonder overbodige franjes.
9 april - Stadsschouwburg Groningen, 10 april - 013 Tilburg, 11 april - Paradiso Amsterdam, kaarten rond de €19

Photo Festival Leiden

Tentoonstelling

Te mooi lenteweer om naar een museum te gaan? In Leiden kun in de buitenlucht bijzondere exposities bekijken tijdens de vierde editie van het International Photo Festival Leiden. Het festival bestaat uit meerdere onderdelen, die op verschillende locaties in de stad te bezichtigen zijn. Het begint al op het Stationsplein, waar fotografen van Photoville NYC hun werk in zeecontainers tonen. Het festivalcentrum is de Lammermarkt. Hier vind je onder meer de buitententoonstelling, die de winnares van de derde editie, Saskia Aukema, met twintig andere fotografen heeft opgezet. Ook zijn er workshops, rondleidingen en lezingen.
7 t/m 15 april, diverse locaties Leiden, toegang gratis

Lady Bird

Film

Filmmaakster Greta Gerwig sleutelde jarenlang aan een scenario dat losjes gebaseerd is op haar eigen jeugd in Sacramento. Ze schreef 350 pagina's en ging daarna schaven en schrappen. Het resultaat mag er zijn. De coming-of-age-film, die een Golden Globe won en genomineerd werd voor 5 Oscars, volgt de 17-jarige Lady Bird tijdens haar laatste jaar op een katholieke school. Ze leeft in haar tienerbubbel en botst enorm met haar moeder. Een warme, grappige kijk op de laatste stuiptrekkingen van de puberteit.
Lady Bird is vanaf 5 april te zien in Nederlandse bioscopen

Over de vloer bij Elvis, Johnny Cash en Isaac Hayes

Wie de roerige, muzikale geschiedenis van Amerika wil voelen en proeven moet één keer in z’n leven per camper door de Deep South trekken. Z Life redacteur Matthijs stapte achter het stuur van zo’n enorm bakbeest en trok via Georgia, Alabama, Tennessee en Mississippi dwars door de geboortegrond van de rock, country en soul.

1. Start: vanuit Georgia naar Muscle Shoals, Alabama

Weinig landen lenen zich zo goed voor een lange campervakantie als de VS. Het wemelt van de volledig geoutilleerde campgrounds met op gemak gerichte fully-hooked faciliteiten. Dat betekent prima water-, elektriciteit- als toiletaansluitingen en geen gesleep met een klotsend chemisch toilet. Vaak is er ook wifi en niet al te beste maar wel redelijk schone sanitaire voorzieningen.

De eerste kampeerplek ligt in Florence, een Universiteitsstadje in de ellenboog van de Tennessee-rivier. Florence is zustergemeente van Muscle Shoals, dat direct aan de overzijde ligt. McFarland Park biedt uitzicht op het water. ’s Nachts klinkt de fluit van de passerende vrachttreinen die de spoorbrug oversteken en bij wet verplicht zijn hun komst aan te kondigen.


De eerste kampeerplek in Florence

Hoewel Muscle Shoals een plek is waar je gewoonlijk binnen twee keer met je ogen knipperen doorheen rijdt, is de stad een van de belangrijkste plekken voor de ontwikkeling van de bluesmuziek geweest. Dat heeft alles te maken met studio-ondernemer Rick Hall die in Florence zijn Florence Alabama Music Enterprises (FAME) studio vestigde, voor hij naar de overkant verhuisde. Op het hoogtepunt in de jaren vijftig en zestig waren in Muscle Shoals zeven studio’s gevestigd waar artiesten van over de hele VS naartoe trokken om hits te produceren.


De Muscle Shoals Sound Studio

Op 3614 Jackson Highway is de Muscle Shoals Sound Studio te vinden. Het gebouw, waar Willie Nelson, Bobby Womack en Paul Simon hun handtekeningen op de muur achterlieten, was volledig vervallen. Voorlaatst werden er doodskisten verkocht, tot hiphopster Dr Dre na de verkoop van zijn koptelefoondivisie aan Apple een geldbedrag doneerde waarmee het lekkende gebouwtje werd opgeknapt tot een minimuseum. Dagelijks vinden er rondleidingen plaats.

2. Tweede etappe: van Florence naar Elvis’ geboorteplaats Tupelo

Na de blues is het tijd voor Rock & Roll. Onderweg naar Tupelo, geboorteplaats van Elvis, gaat de monotone snelweg over in de meanderende Natchez Trace Parkway die dwars door een schitterend natuurgebied voert. Tijdens het passeren van de Tennessee-rivier valt op hoe gigantisch breed deze is. In de verte snijden zeilboten rechte lijnen door het water. Niet lang daarna volgt het eerste bord Tupelo. Plukken katoen die van de velden zijn gewaaid,  hopen zich op in de middenberm. Elvis-land is in zicht.


Nick & Simon in Tupelo

In Elvis’ geboorteplaats lijkt de plaatselijke economie zo’n beetje te drijven op de nagedachtenis aan haar meest beroemde geborene. Op East Main Street, de hoofdstraat die het plaatsje in tweeën deelt, is Johnnie Drive Inn volledig ingericht voor Elvis-fans. Op het menu de moddervette hamburgers, koolsla en aardappelsalade die Elvis hier verorbert heeft. Het hoekje waar The King bij voorkeur zat, heet nu Elvis Booth. Aan de muur een verrassing: een foto van ons eigen Volendamse zangduo Nick & Simon. Elvis left Tupelo trouwens al op zijn veertiende.


Het toilet van de familie Presley

Even verderop in Tupelo is rond Elvis geboortewoning een tweede bedevaartsoord gesticht. Naast het huisje van twee kamers een museum met vooral replica’s van gitaren en kleding die ongeveer min of meer hetzelfde waren als die van Elvis uit die tijd, naar het schijnt. Op een van de bordjes staat een intrigerend feitje. Elvis lichaam werd twee maanden na zijn dood herbegraven op Graceland nadat een paar grafschenners een poging waagden zijn lichaam te ontvreemden. Toppunt: ook het toilet van de familie Presley is tentoongesteld.

3. Derde etappe: van Tupelo naar bluesoord Clarksdale

Op adem komen van alle Elvis-overdaad kan ik het dorpje Clarksdale dat middenin de Mississippi-delta ligt. Nadat de indianen hier werden verdreven werden er grote katoenplantages gevestigd. Nog steeds liggen er net buiten het dorp bij de voormalige Hopsonfabriek uitgestrekte katoenvelden. Toen de prijs in de jaren twintig van de vorige eeuw instortte, werd zwarte Amerikanen aangemoedigd naar elders te verhuizen. Het station dat hiervoor werd gebouwd, is nu het Delta Blues Museum. Binnen is een tentoonstelling gewijd aan call and response, de praatzingstijl die werkers op het land gebruikte om de dag door te komen. Hier zou later bluesmuziek uit ontstaan.


Bluesclub Ground Zero

Acteur Morgan Freeman is eigenaar van een plaatselijke bluesclub Ground Zero, een ongelooflijk plakkerige van onder tot boven met graffiti besmeurde muziekschuur met iedere avond liveoptredens. Het valt Freeman aan te raden bij een volgend bezoek een keer iets van zijn eigen menukaart te bestellen. Benieuwd of de in vet verdronken, aangebrande hamburgers hem wél bevallen.

4. Vierde etappe: van Clarksdale naar Memphis

Memphis is de eerste grote stad die we bezoeken. Hier is aan de Elvis Presley Boulevard pretpark, herdenkingsoord en muziekmuseum Graceland gevestigd. Direct ernaast ligt een grote campground die dezelfde naam draagt en directe toegang biedt tot het evenemententerrein. Hoe kitscherig, opgeblazen en smakeloos de Elviscult ook is, de aanblik van alle videobeelden, het huis en de enorme verzameling memorabilia en zijn graf raken een snaar.

Wat wel opvalt aan de hele tentoonstelling is dat de erven Presley Elvis’ leven behoorlijk hebben ingekort. Nergens is de neergang te zien van de aan pillen en eten verslaafde zanger die op het podium in Las Vegas zijn tekst staat te vergeten. In Graceland blijft Elvis voor altijd jong.


Het huis van Elvis

Memphis zelf is een krimpstad waar meer dan zestig procent van de bevolking zwart is. Wie naast Rock & Roll nieuwsgierig is naar wat de stad muzikaal nog meer op het reportoire heeft, moet zeker in het weekend even een bezoek aan Beale Street brengen.

De op straat dansende mensen, felgekleurde neonletters van clubs als BB King’s en Jerry Lee Lewis Cafe zijn ’s avonds een niet missen ervaring. Memphis is tevens de stad van Martin Luther King Jr. Bij het Lorraine Motel waar hij werd omgebracht, is nu het National Civil Rights Museum gevestigd. Aan de balustrade hangt permanent een grote witte rouwkrans.


De bladgouden Caddilac in Stax Museum

Tot slot heeft Memphis maar liefst twee indrukwekkende muziekmusea (als we Graceland buiten beschouwing laten). Het Memphis Rock & Soul museum barst van de originele  songteksten, gitaren, filmposters en podiumoutfits van alle grote muzikale helden en de onvermijdelijke Elvis. In het opvallend veel rustigere Stax draait het allemaal om soul. Alleen al de met bladgoud versierde Caddilac van Isaac Hayes, met ingebouwde zwart-wit tv, is een bezoek waard.

5. Vijfde etappe: Van Memphis naar Nashville

Door naar Nashville, de economische boomtown van Tennessee die in tegenstelling tot Memphis aan alle kanten glimt en schittert met als blikvanger de Batmanbuilding, een skyscraper met twee oortjes die inderdaad wel iets van de superheld wegheeft. De taxichauffeur vertelt dat hij net vanuit LA naar zijn geboortestad is terugverhuist. Waar Memphis meer blues en soul is, is Nashville juist meer een country en westernstad.


De skyline van Nashville

Nashville beschikt onder meer over een hall of fame gewijd aan muziek voor cowboyhoeddragers en het Johnny Cash en Patsy Cline museum. In het uitgaansdistrict is het op zaterdagmiddag al vroeg een gekkenhuis met bezoekers die vanaf de dakterrassen dingen roepen naar de drommen mensen beneden op straat. In de etalages van de Juke Joints werken bandjes zich in het zweet. Opvallend: een zeer gemiddelde Amerikaanse band klinkt hier stukken beter dan een gemiddelde Nederlandse band, al zal dat zeker met het ontbreken van een Dunglish-accent te maken hebben.

6. Zesde etappe: van Nashville naar Pigeon Forge

De tocht eindigt op een campground bij Pigeon Forge, een kleine stad aan de voet van de Smoky Mountains. Waar iedereen de Grand Canyon en Yosemite kent zijn de letterlijk dampende Smoky Mountains in Europa de grote onbekende. Het is een waanzinnig groot nationaal park met een enorme biodiversiteit en onder meer het leefgebied van de Bobcat, al is die volgens boswachter Ellen al een tijd niet meer waargenomen. “Ze zijn erg schuchter.”, verzekert ze ons.


De Smoky Mountains

Smoky Mountains strekt zich uit over Tennessee en North-Carolina en trekt jaarlijks meer dan elf miljoen Amerikanen die in de auto stappen om bumper-aan-bumper van het natuurschoon te genieten. Dicht bij Pigeon Forge, dat veel entertainment biedt zoals dinnershows en indoorschietbanen, is Gatlinburg gevestigd dat als toegang tot het natuurreservaat fungeert. Wie de schetterende gamehallen, ketenrestaurants en spookhuizen wil ontvluchten, kan in Smoky Mountains een van de talloze wandelpaden kiezen die handig aangegeven zijn.  

Zo biedt een camperreis door deze drie zuidelijke staten een ongelooflijke hoeveelheid indrukken, maar vooral een totaal andere blik op de VS. Dit is niet het Amerika van louter rijkdom en voorspoed maar het Amerika van worsteling en tegenstellingen die nog steeds voortduren, tot de dag van vandaag. Maar het is ook een Amerika van vechtlust en doorzettingsvermogen, als was het maar doordat de muziek er nog steeds zo’n grote rol speelt. En waar muziek klinkt, daar is hoop.

Door: Matthijs van der Pol

Met dank aan Travelhome.nl, voor de gigantische camper, en Tix voor de vliegtickets. Meer informatie over Deepsouth via www.deep-south-usa.com.

 

Duurtest BMW i3S: what's new?

Tech & Gadgets by Bright

BMW heeft de i3 geüpdate en heeft een sportievere variant gelanceerd. Die test Rutger deze maand. Bekijk zijn video.

De BMW i3 is een unieke auto. Een grotendeels van carbon gemaakte stadsauto met suicide-achterdeuren. Het interieur is volgens de Eco-chique -ilosofie van landgenoot Adrian van Hooydonk ontworpen en kent geen enkel oppervlak op de plek waar je dat gewend bent. Twee schermen zweven boven het dashboard, de achterbank weerhoudt een derde passagier van plaatsnemen door twee bekerhouders in het zitvlak te plaatsen. Niets is gewoon aan de i3. 

Dat was bij het vorige model ook al zo, dus wat is er veranderd? De versie met de kleine 19 kWu-accu is uit de handel genomen. Zelfs de eerste Nissan Leaf had een accu met groter vermogen, dus dat spreekt voor zich. BMW verkoopt nu alleen nog de 33 kWu-accu. Die heeft in de praktijk zonder snelwegverkeer een bereik van ongeveer 190 kilometer. Maak je snelwegkilometers, dan zou ik eerder op 120 km rekenen. Bekijk de video:

De auto is nog steeds met of zonder Range Extender verkrijgbaar. Dat aggregaatje kan met 9 liter benzine genoeg elektriciteit opwekken om het bereik ongeveer te verdubbelen. Deze zal minder populair zijn dan een paar jaar geleden, omdat elke auto die ook maar een drup brandstof verbruikt niet meer onder de 0% bijtelling valt. Bedank de Mitsubishi Outlander daarvoor. 

De i3S is het sportieve model. Die kenmerkt zich visueel door andere bumpers en de zwarte lijsten om de wielkasten. Persoonlijk vind ik het geen visuele verbetering, maar de 17 pk extra uit de elektromotor voel je wel. Net als de 20" wielen en het sportonderstel. Wie van het betere bochtenwerk houdt, zal daar veel plezier aan beleven, de rest kan beter de reguliere i3 rijden. Die is een flink stuk comfortabeler. 

Door: Rutger Middendorp voor Bright.nl

Gladiator-acteur veilt filmprops

Acteur Russell Crowe is weer op de markt, en zijn spullen ook. Om de scheiding van zijn ex te vieren, gaat een groot deel van zijn kunstverzameling onder de hamer bij veilinghuis Sotheby’s. En de man blijkt een bizarre smaak te hebben.

Zo veilt hij op de veiling met de toepasselijke titel: Russell Crowe: The Art of Divorce, een levensgroot, hysterisch neppaard, dat gebruikt werd in de Hollywood kaskraker Gladiator. Je hebt er wel wat ruimte voor nodig, want het paard is ruim 2 meter hoog en 2 meter lang, maar dan heb je wel wat.

Een van de twee neppaarden uit de film Gladiator. Beeld: Sotheby's

Het paard figureerde als een van de dode paarden in een bekende vechtscene van Gladiator. De manen zijn gemaakt van nephaar en er zit een handgeschreven briefje bij van Crowe, dat bevestigt dat het dier van hem is. Trek je portemonnee maar vast, want de geschatte verkoopprijs ligt tussen de tweeduizend en vierduizend dollar.

Leren toque

Liefhebbers kunnen ook nog kiezen voor een harnas (20.000 – 30.000 Australische dollar), een zwaard (3.000-4.000) of Russell Crowe’s 'crew pass' die hij gebruikte bij het schieten van de film ($ 200 - $ 500).

Niet zo'n fan van Gladiator? Je kan ook bieden op deze leren toque. Dat is een harde beschermplaat die de penis en testikels van mannen bij bepaalde sporten moet beschermen.  


De leren tok, die Russell Crowe droeg in de film Cinderella Man. Beeld: Sotheby's

Het item leverde al de nodige uitgelaten reacties op op internet en moet tussen de vijfhonderd en zeshonderd dollar gaan opbrengen. Crowe droeg de beschermer in een boksscene in de film Cinderella Man.

Bokshandschoen

Vind je die toque wat, laten we zeggen onhygiënisch, dan is er ook een gesigneerde bokshandschoen te koop. Niet alleen Crowe’s handtekening staat erop, maar ook die van actrice Renée Zellweger (vanaf 800 Australische dollar).

Gesigneerde bokshandschoen Beeld: Sotheby's

Dit is nog maar een kleine selectie van de 227 producten die op de veilinglijst staan. Zo veilt Crowe ook nog een hele collectie gitaren, een Mercedes S-klasse die gebruikt is tijdens zijn huwelijk, motoren, schilderijen, oude telescopen en een verzameling crickethandschoenen. Je moet wel snel zijn, want de veiling is al morgen, op Crowe's trouwdag. 

Scheiding

Wat Crowe precies met de opbrengst van de veiling gaat doen is nog niet duidelijk. Hij moet zijn ex-vrouw zo’n 20 miljoen dollar betalen. En hoewel Crowe geld genoeg heeft (zijn vermogen wordt geschat op omgerekend 77 miljoen euro) lijkt hij toch nog een kleine sneer te willen uit te delen naar zijn ex.

Ring met gele diamant Beeld: Sotheby's

Crowe verkoopt namelijk ook een heel aantal sieraden, die hij vermoedelijk na de scheiding gehouden heeft, inclusief een gigantische platina en diamantenring met een 5.13 karaats gele diamant. De herkomst van de ring volgens Sotheby’s? Ms. Danielle Spencer, de ex-vrouw van Russell Crowe.

Door: Carien ten Have