Jos Heymans

Jos Heymans

Politiek columnist Jos Heymans over wat hem opvalt in de Haagse en Europese politiek.

Opinie

Ook Bruno Bruins verdient applaus

21 maart 2020 06:14

Aan het begin van de week ging alle aandacht, bewondering en respect uit naar Mark Rutte, die met zijn tv-toespraak heel veel mensen wist te raken. Nooit eerder trok een minister-president meer dan zeven miljoen kijkers. De boodschap was moeilijk, de toon was goed. Het vertrouwen in de vaak verguisde premier steeg van 45 procent vóór de coronacrisis naar 68 procent nu.

"Bruins is een a-politieke politicus. Je ziet in hem eerder een oerdegelijke topambtenaar. Hij is bescheiden, voelt zich tot in zijn vezels verantwoordelijk voor de klus die hij moet klaren."

Geen woord die maandag, en ook niet in de dagen ervoor en erna, over Bruno Bruins, de minister voor Medische Zorg. Bruins had zondag nog een reeks van vrijheidsbeperkende maatregelen moeten aankondigen: scholen en kinderopvangcentra dicht, kroegen en restaurants sluiten, sportscholen op slot. 'Chef Corona', zoals Bruins door NRC Handelsblad wordt genoemd, kreeg er geen applaus voor. Was voor hem ook niet nodig, hij zat er niet op te wachten.

Bruno Bruins is een a-politieke politicus. Je ziet in hem eerder een oerdegelijke topambtenaar. Hij is bescheiden, voelt zich tot in zijn vezels verantwoordelijk voor de klus die hij moet klaren. Maar dat is het dan ook. Zieltjes winnen is niet zijn ding; in campagnetijd heb je niet zoveel aan hem. Hij is geen politicus die uit is op macht of populariteit. Hij draagt gewone schoenen, waarop het merendeel van zijn leeftijdgenoten loopt. Hij wandelt door de stad zonder dat mensen hem herkennen en aanspreken. Dat zal Hugo de Jonge niet gebeuren.

"De VVD'er is niet gezegend met politiek fingerspitzengefühl. Hij is een meester in het doen van onhandige uitspraken."

Bruins is geen politieke hoogvlieger. Hij steekt niet met kop en schouders boven zijn collega's uit. En ook al zou hij dat kunnen, hij heeft er geen enkele behoefte aan. Hij wil zijn werk gewetensvol doen, zoals hij deed bij het UWV, bij Connexxion, bij de HTM en als wethouder in Den Haag. En als de VVD hem nodig heeft, dan is hij er gewoon. Een paar maanden de boel bewaken op Onderwijs in het tussenkabinetje Balkenende III, Bruins doet het zonder morren.

De VVD'er is niet gezegend met politiek fingerspitzengefühl. Hij is een meester in het doen van onhandige uitspraken. Hij vergeleek het failliete Slotervaartziekenhuis met een stapel stenen. Die hoefde hij niet te bewaken, want goede zorg kun je ook in een ander ziekenhuis krijgen. En ooit adviseerde hij depressieve jongeren om minder vaak op hun smartphone te kijken.

"De volle verantwoordelijkheid dragen voor de politieke besluiten die moeten worden genomen. Bruins werd er beter en beter in."

En toch zag je Bruins de laatste maanden, sinds de uitbraak van het coronavirus in China, groeien in zijn rol. Hij rende van overleg naar overleg, moest vaker naar de Kamer om zijn beleid te verdedigen en vaker de pers te woord staan.

Aanvankelijk ging hem dat nog wat stuntelig af, later deed hij dat met gezag, kennis van zaken en zelfvertrouwen. Hij leunde daarbij op zijn ambtenaren en op de mensen van het RIVM, maar dat is een prijzenswaardige eigenschap. Niet denken dat je het beter weet dan de deskundigen, maar wel de volle verantwoordelijkheid dragen voor de politieke besluiten die moeten worden genomen. Bruins werd er beter en beter in.

"Niet als vlucht maar omdat hij - gewetensvol als hij is - besefte dat de bestrijding van deze crisis moet worden geleid door iemand die 100 procent fit is."

Tot zijn lichaam het woensdagavond niet meer kon bijbenen. Oververmoeidheid velde de minister. Hij krabbelde overeind, zei dat hij na een goede nacht de volgende dag weer aan de slag wilde gaan, maar de huisarts schreef een langdurige rustperiode voor.

Bruins besloot meteen ontslag te nemen, niet als vlucht maar omdat hij - gewetensvol als hij is - besefte dat de bestrijding van deze crisis moet worden geleid door iemand die 100 procent fit is. Vastklampen aan het pluche, zoals sommige politici gewend zijn te doen, is Bruins vreemd.

Dat siert deze inmiddels afgetreden minister. Net als alle zorgmedewerkers verdient Bruno Bruins applaus voor zijn inzet.