Cody Hochstenbach

Cody Hochstenbach

@CodyHochstenB

Cody Hochstenbach is stadsgeograaf en werkzaam als postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam. 

Opinie

Hoe Tinder de stad woest aantrekkelijk maakt

22 juli 2019 06:19

Online dating is in hoog tempo de belangrijkste manier geworden waarop mensen hun partner vinden. Een recente Amerikaanse studie laat zien dat inmiddels bijna 40 procent van alle heteroseksuele koppels elkaar online heeft ontmoet. In 2009 was dat nog maar zo’n 20 procent.

Dit heeft alles te maken met het succes van dating apps zoals Tinder en Bumble.  Deze apps helpen bovendien niet alleen in de zoektocht naar een partner, maar voorzien ook nog eens in de behoefte aan andere relaties: van vriendschap tot one night stand. Wellicht het meest voorzien de apps echter nog in een hoop gefaalde pogingen, vastlopende online gesprekken en saaie dates – ik kan er over meepraten.

Deze apps maken het makkelijker om een partner te vinden buiten de eigen bubbel en, interessant voor geografen zoals ik, buiten de directe omgeving. Apps als Tinder tonen potentiële matches dan wel op basis van geografische nabijheid, je kunt de maximale afstand tot elkaar nog heel ruim instellen.

In principe zou de toename in online dating het wonen in de stad daarom minder aantrekkelijk kunnen maken: Je hoeft elkaar niet meer in het echt tegen te komen, en je hoeft daarom ook niet bij elkaar in de buurt te wonen. Toch denk ik dat het tegenovergestelde het geval is.

In de jaren negentig was de belofte van internet dat het de 'dood van afstand' zou betekenen. Grote steden zouden een flinke dreun krijgen. Waarom zou je in de drukke vieze stad blijven wonen als je ook buiten de stad voortdurend met elkaar in contact staat?

Deze voorspelling is bepaald niet uitgekomen: de stad is razend populair. Juist wanneer digitaal contact makkelijk is, ga je op plekken zitten waar veel te beleven valt, en waar je elkaar in het echt kunt ontmoeten.

Ik vermoed dat Tinder en andere datingapps een soortgelijk ruimtelijk effect hebben. Waar je in pak ‘m beet Drenthe snel bent uitgeswiped, word je wonend in Amsterdam geconfronteerd met een haast eindeloze stroom potentiële matches. De Tinderdichtheid is vooral hoog in grote steden met veel jonge hoogopgeleide inwoners. Hierdoor kun je je zoekradius flink beperken, zodat je alleen mensen tegenkomt die zich op maximaal een paar kilometer afstand bevinden. Woont iemand iets verder, laat staan in een andere gemeente, dan hoeft het al snel niet meer.

Een belangrijke verklaring voor de populariteit van de stad, is dat mensen langere tijd in een flexibele levensfase blijven hangen. Het gaat dan om de levensfase tussen het verlaten van het ouderlijk huis en het settelen; het vormen van een gezin. Zeg van begin twintig tot mid-dertig. Vrouwen krijgen bijvoorbeeld op steeds latere leeftijd hun eerste kind. Deze opgerekte tussenfase kenmerkt zich door het veelvuldig (al dan niet gedwongen) wisselen van woning, van baan en van partner.

Juist die flexibele tussenfase speelt zich dikwijls af in de stad, zeker onder universitair opgeleiden. Universiteiten bevinden zich in de stad, er zijn relatief veel banen te vinden, er is van alles te doen, en je kunt er de liefde vinden. Pas als je een partner hebt gevonden of kinderen hebt gekregen, begin je te denken aan een mogelijk vertrek uit de stad.

Uit lopend onderzoek van collega’s en mij blijkt zelfs dat deze levensfase zich zelfs grotendeels afspeelt in enkele specifieke buurten binnen steden: de gentrificerende binnenstedelijke buurten rondom het centrum, hoewel deze buurten door stijgende woningprijzen in toenemende mate onbetaalbaar zijn.

Datingapps maken de stad dus alleen maar aantrekkelijker. Ze maken de stad nóg meer de plek om die flexibele levensfase door te brengen. En  hoewel weinig mensen zullen aangeven in de stad te blijven wonen om te kunnen blijven swipen, is de zoektocht naar een partner wel degelijk een belangrijke reden.

Ik blijf in ieder geval voorlopig in Amsterdam.