Matthias Pauw

Matthias Pauw

@mattpauw

Matthias Pauw is journalist bij RTL Z.

Opinie

Genaaid

21 november 2018 06:12

Uw columnist heeft altijd pech. Nou ja, altijd.. Ik heb een schat van een vrouw, een kerngezonde baby en RTL maakt iedere maand wat geld over. Maar verder dus altijd pech. Vooral als ik iets koop.

Zo veel pech, dat het bijna geen pech meer kan zijn. Zo vreselijk veel pech, dat ik vermoed dat er sinistere krachten aan het werk zijn: ik word aan de lopende band genaaid.

Naaierij komt in grofweg drie vormen voor.

  • Matennaaierij
  • Gewone naaierij
  • Fysieke naaierij

Mijn probleem zit hem in de gewone naaierij. De meest voorkomende vorm, naaierij vulgaris. Je gaat er niet meteen aan kapot, zoals aan matennaaierij, maar het komt zo vaak voor dat je emmertje in een jaar zo vol drupt. En kijk aan: hier zitten we.

Ik kocht vorige week zelfs een knoflookpers bij een noodlijdende kleingrutgrootgrutter en raad eens wat dat rotding niet doet? Knoflookpersen!

Zo kocht ik eens een auto. De autoboer was vriendelijk, de wagen reed heerlijk, maar drie maanden later was het kreng nog 500 euro waard omdat eigenlijk niets het meer deed. Volgens de vriendelijke autoboer (die een naaier bleek te zijn) had ik geen bovag-garantie en kon hij er niets aan doen. Ik werd keihard geflikt, dat merkte ik wel. En ik liet het gebeuren.

Maar wat moet je ook, als je nog wat tijd voor iets anders dan je opnaaien over genaaid worden wil overhouden? Alleen dit jaar al kocht ik een babyfoon bij een zekere Duitse mediawinkelketen die er na een week mee kapte. Ik kocht een keuken waarvan de helft van de apparatuur zo nu en dan niet werkt en de aannemer prutswerk afleverde, waardoor er een half jaar later nog steeds geen fatsoenlijke keuken in dat verder zo harmonieuze huisje zit. Ik kocht vorige week zelfs een knoflookpers bij een noodlijdende kleingrutgrootgrutter en raad eens wat dat rotding niet doet? Knoflookpersen!

Je wordt overal getild, gepiepeld en genaaid.

Dit weekend kwam het breekpunt. Ik kocht een kastje bij een Zweedse meubelzaak. Na een halfuur knutselhel was de schat van een vrouw van het gevloek weggevlucht naar de gebrekkige keuken en zelfs de kerngezonde baby was maar ergens anders het huis gaan verbouwen.

Toen het werkje af was, kwam de echte schok. Ik was genøid. Toen alles af was en de huisgenoten langzaam hun hoofd weer om de hoek durfden te steken bleek de zichtkant van het ellendige meubelstuk onooglijk beschadigd.

De Zweedse meubelzaak had me erbij gelapt. Ergens had een gozer in een magazijn de plankjes bekeken en gedacht: ach wat, daar kom je toch pas achter als je zoveel in dat kastje hebt geïnvesteerd dat je hem nooit meer uit elkaar gaat halen. De gozer heeft gelijk trouwens.

Maar dat kastje zegt meer. Goede kans namelijk dat een klant voor mij het kastje des doods ‘zo goed als nieuw’ terug had gebracht na het eerst cosmetisch gesloopt te hebben en op zijn beurt de Ikea (he, nu heb ik het toch gezegd) een loer heeft gedraaid.

En dat geeft te denken. Zit naaierij misschien gewoon ingebakken in onze menselijke aard? Kunnen we niet anders? Doen we het allemaal?

Omdat gedeelde smart halve smart is, is het tijd voor een zwartboek.

Voor de volledigheid is het misschien nog wel goed om erbij te zeggen dat ik ook mezelf lelijk te grazen had genomen door tot overmaat van ramp het verkeerde onderstel uit de stellingkast te trekken, waardoor het lelijke – maar afgemaakte – kastje ook nog eens niet kan staan. Deze zelfnaaierij zal de frustratie niet hebben verminderd.

Hoe dan ook: het ergste van het hele fenomeen is dat je je na genoeg beurten zo vreselijk dom gaat voelen. En gefrustreerd. EN WAAROM OVERKOMT MIJ DIT ALTIJD?

Herkenbaar? Troost je dan met de gedachte dat je dus niet alleen bent. En omdat gedeelde smart halve smart is, is het tijd voor een zwartboek.

Word jij ook keer op keer beetgenomen en belazerd? Mail mij. Dan maken we er een fraai zwartboek naaifrustatie van. Daarmee gaan we niks uitroeien, maar het is in ieder geval lekker om te lezen dat we niet alleen zijn.

matthias.pauw@rtl.nl