Eddy Terstall

Eddy Terstall

@eddy_terstall

Filmmaker met grote betrokkenheid bij de samenleving.

Opinie

De jammerlijke debilisering van het voetbalspel

06 juli 2018 06:04

Krijg je de bal aan de zijkant van het veld, probeer die bal dan niet verder te spelen of er een man mee uit te spelen.

Scherm de bal af totdat er een sneuneus tegen je aan loopt, al dan niet terwijl hij zijn noppen even stiekem in je enkels zet. Ook als dat laatste niet het geval is, val kermend ter aarde en hoop op een vrije schop en als het even meezit krijgt je tegenstander een gele kaart. Het voordeel is dat dan nog maar tien van de tegenstanders het zich kan permitteren je bij een volgende gelegenheid omver te lopen zonder vroegtijdig naar de kleedkamer te moeten.

Dan is er een vrije schop. Je best trappende medespeler staat dan klaar de bal richting een kluwen lantaarnpalen te slingeren.

Ik zeg kluwen omdat het een kluwen is. Een wirwar van omarmingen. Een lelijke dans waarbij het hopen is op een dermate evidente ippon dat je middels een penalty eindelijk een onbelemmerd uitzicht op het doel krijgt. Of hopen dat er een bonkige voorstopper van je eigen team of even vaak van de verdedigende partij met zijn achterhoofd per ongeluk de bal achter een door de worstelende meute verblinde keeper devieert. 

Bij Engeland-Colombia, zag ik op gegeven moment zelfs drie Engelsen op een rij tegen elkaar aan rijden om te zorgen dat er geen Colombiaanse danspartner tussen kon komen. Dat verhinderde een andere Colombiaan niet om de Engelse spits al pseudoseksend naar de grond te worstelen. Penalty.

In een wedstrijd waarin twee teams nauwelijks een schot op doel uit een spelsituatie wisten te fabriceren was dat dan een van de hoogtepunten. En omdat die angstige armoede 120 minuten lang aanhield door een toevallige gelijkmaker, ook weer uit een dood spelmoment, brachten de penalties nog spanning voor het grote scherm publiek.

Voor de liefhebber is het toernooi afzien. Ploegen als Rusland, Zweden, Engeland, Colombia, en zo zijn er nog wel een stuk of vijf, bepalen het beeld.

Wat avontuurlijker teams als Spanje, Marokko, Argentinië of onze oosterburen stierven in relatieve schoonheid.

Messi, Iniesta, Ziyech, Isco en andere mannen van de vierkante meter hadden de ruimte van een kip in de bioindustrie en hadden bij het laatste fluitsignaal van hun toernooi 'gefaald'. Hun vierkante meter was op dit toernooi dertig vierkante centimeter.

Een tijdje terug had het hockey eenzelfde probleem. Het meest lucratieve was om de bal tegen de voeten van de verdediger aan te spelen zodat je een strafcorner kreeg. Daardoor werd veldspel en techniek steeds onbelangrijker en dreigde hockey een statische en bijna boekhoudkundige sport te worden.

Men paste de spelregels daarop ingrijpend aan om de sport weer levendig te maken door het veldspel meer kans te geven.

In voetbal lijkt me dat heel lastig. Het gaat meer om wat er in de hoofden van de coaches gebeurt. Coaches grijpen de mogelijkheden aan die er liggen om tot succes te komen. En een deel van het publiek vindt het niet erg. Er komen onvoorspelbare uitslagen en het is zomaar mogelijk dat een matig getalenteerd elftal de wereldcup boven het hoofd kan houden.

Ik vraag me af wat Johan er van zou vinden. We kunnen het hem niet meer vragen. We kunnen het wel Maradona nog vragen… Of wacht… Nee dat kan ook niet meer echt… Pelé dan maar…