Carrière

Belastingadviseur Arie gooide leven om voor vluchtelingen: 'Dit moest gewoon gebeuren'

Madelon Meester • 13 januari 2019 08:15

Arie voor een van de kantoren van Artsen zonder Grenzen in Cox's Bazar. Beeld ©

Drie jaar geleden woonde Arie (37) in een mooi appartement in de Amsterdamse yuppenbuurt Oud-West. Hij maakte lange dagen als belastingadviseur, maar besloot het roer om te gooien. Nu is hij hulpverlener en woont hij met 30 anderen in een 'soort studentenhuis', midden in de rijstvelden van het arme Bangladesh. "Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld."

Arie van der Stel had zijn leven in Nederland goed voor elkaar, zal elke buitenstaander gedacht hebben. Een goede baan als belastingadviseur bij een van de 'big four'-kantoren in Nederland, een lange relatie, mooi appartement en een snelle leasebak. "Mijn dagen waren vol en leuk", zegt Arie er zelf over. "Ik werkte met inspirerende mensen en deed uitdagend werk."

Lange dagen

De Amsterdammer kon zich helemaal verliezen in zijn werk en maakte lange dagen. Ergens wist hij wel dat zijn werk hem niet zijn hele leven lang zou blijven boeien. Maar hij werd zo opgeslokt door zijn functie dat de vraag wat hij écht wilde in het leven, lange tijd naar de achtergrond was verdwenen. Tot een jaar of vier geleden.

Arie toen hij nog belastingadviseur was.

"Ik voelde niet meer de voldoening die je hoort te voelen na een lange werkdag", licht Arie tijdens een uitdagend telefoongesprek vanuit Bangladesh toe. Het Aziatische land is een van de armste ter wereld en internetverbindingen en elektriciteit laten hier te wensen over. Om de paar minuten volgt er een intermezzo. 'Arie?' 'Ja?' 'Ben je er nog?' 'Zei je iets?' 'Ik hoor je niet meer' 'Wat?' Tuut, tuut, tuut.

Zoektocht

Wat hem dan wél voldoening zou geven? Daarvan had Arie geen idee. Het was het begin van een lange zoektocht, vertelt hij. Een zoektocht die voornamelijk bestond uit praten. Héél véél praten. "Met vrienden, familie, ouders van vrienden, collega's en uiteindelijk coaches." Lachend: "Met iedereen die maar naar me wilde luisteren, eigenlijk."

Het waren die gesprekken waardoor Arie erachter kwam dat hij het allerliefst mensen wilde helpen. "Ik ben heel dienstgericht", legt hij uit. "Dat is ook de reden geweest waarom ik zo lang bij het bedrijf bleef waar ik werkte. Als belastingadviseur bij een groot kantoor help je de klant en staat het klantbelang torenhoog. Ik vond het belangrijk om cliënten blij te maken, maar uiteindelijk was dat niet genoeg. Ik wilde een grotere impact hebben."

Griekenland

Na een 'bijna existentiële zoektocht', waarbij Aries relatie op de klippen liep, hakte hij de knoop door: hij zegde zijn baan op. "Geen gemakkelijke keuze, maar het móést gebeuren, ander zou ik niet gelukkig worden." 

Eerst werkte hij een tijdje als vrijwilliger met jongeren die een moeilijke jeugd hadden gehad. "Ik vond het leuk, maar ik had een wat snellere en meer dynamische wereld nodig. Dan kom ik het beste tot mijn recht. Ineens bedacht ik me: in Griekenland kunnen ze wel wat hulp gebruiken, dus toen ben ik daar naartoe gegaan."

Arie in 2016, toen hij voor Stichting Bootvluchteling op Samos werkte: 'Ik heb hier nog steeds de mooiste herinneringen aan.'

Toen Arie op Samos aankwam, het Griekse eiland waar duizenden vluchtelingen in een erbarmelijke situatie wachtten op hun asielprocedure, wist hij het direct. Dit is wat hij wilde doen. Hij noemt het zelf een openbaring. "Aan het eind van de dag kon ik niet wachten om de volgende ochtend weer op te staan." Het was het begin van een twee jaar lang durend avontuur.

Luiers uitdelen

"Ik begon helemaal onderaan de ladder met het uitdelen van luiers en flesjes melk voor baby's, maar het maakte een enorme indruk op me", vertelt hij. "De blik in de ogen van een moeder die een pak luiers in ontvangst neemt. Er te kunnen zijn voor mensen die alles verloren hebben… fantastisch."

Arie in het magazijn waar onder meer luiers en melkpoeder lagen opgeslagen.

Arie had gevonden wat hij wilde en was vastberaden dat niet meer los te laten. Op Samos sprak hij zo veel mogelijk vrijwilligers en professionele hulpverleners aan om te kijken waar er hulp nodig was en wat hij daarin kon betekenen. Na anderhalve maand luiers uitdelen, kwamen er nieuwe functies vrij. "Mijn coördinator stuurde me een vacature door en zei: kijk hier eens naar."

Springplank

Arie werd aangenomen bij de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, UNHCR. "Het was deels een veldfunctie, waardoor ik veel in aanraking kwam met vluchtelingen die hulp nodig hadden. Daarnaast was ik verantwoordelijk voor de programmering. Kijken naar wat het plan van UNHCR is en hoe dat te verwezenlijken. Een gave baan, waarbij ik veel mooie dingen heb mogen doen. Dat is een springplank voor me geweest. "

Arie op Samos met een vluchteling, die een gedoneerde Amsterdamtrui draagt.

In twee jaar tijd zag Arie veel narigheid voorbijkomen. Toch ontmoedigde hem dit geen moment. "Ik heb veel heftige verhalen gehoord over oorlogsgeweld en bloedwraak, en over mensen die vluchten vanwege hun geaardheid of godsdienst. Maar ik heb gemerkt dat hoe erger de verhalen zijn, hoe meer ik gemotiveerd raak. Dat moet je denk ik ook hebben als professional. Als ik elke keer moet bijkomen van de ellende die ik te zien of te horen krijg, heeft niemand iets aan me."

Zakelijke bril

Misschien dat het met zijn achtergrond als belastingadviseur te maken heeft, maar Arie kan met een zakelijke bril naar zijn werk als hulpverlener kijken. "Collega's stonden er in het begin wel van te kijken, maar de mensen die ik help, noem ik cliënten. Zo zie ik het nog steeds: wij bieden diensten aan en de mensen die deze diensten afnemen, zijn onze klanten. Net zoals in de zakelijke dienstverlening gaat het belang van mijn klant voor alles. Zo'n zakelijk perspectief werkt voor mij: mijn werk is mensen helpen. Of het nu gaat om belastingadvies of iemand naar een ziekenhuis brengen."

Sinds drie weken heeft Arie een nieuwe baan. Voor Artsen zonder Grenzen houdt hij zich in Bangladesh bezig met de logistiek, zoals het verschepen van medicijnen en het bevoorraden van ziekenhuizen. "Na twee jaar in Griekenland wilde ik weer verder kijken. Ik wil steeds blijven nadenken over de vraag: waar kan ik waarde toevoegen? Waar kan ik mijn expertise en kennis het beste kwijt? Als ik het gevoel heb dat ik ergens anders van grotere betekenis kan zijn, kijk ik verder."

Arie op zijn kantoor in Bangladesh.

Kamer

Arie telefoneert vanaf zijn minimalistisch ingerichte kamer, die hij met een andere hulpverlener deelt. Er staan twee bedden met klamboes eroverheen, twee nachtkastjes en een kast met kleding erin.

Hij deelt het huis midden in de rijstvelden in het zuiden van Bangladesh, vlak bij het grootste vluchtelingenkamp ter wereld, met dertig andere hulpverleners. "Het is hier vrij luxe", zegt Arie. "Op sommige plekken slaap je in een tent, wij hebben hier echte bedden. Er is zelfs iemand die voor ons kookt en de was doet, wat heel fijn is omdat we zulke lange dagen maken en je hier niet zomaar naar de supermarkt kunt."

De kamer die Arie met een andere hulpverlener deelt.

Vanwege de veiligheid mogen de hulpverleners tussen 18.00 uur 's avonds en 6.00 uur 's ochtends de straat niet op. Dan kijken ze in de 'compound', als het internet het toelaat, naar Netflix. Er wordt wat gekletst, gitaar gespeeld en gezongen, spelletjes gespeeld of yogaklasjes georganiseerd. Compound life, noemt Arie dit. "De sfeer is goed. Je kunt het vergelijken met een ouderwets studentenhuis."

Exterieur van Aries verblijf.

Sociale leven

Wat Arie het lastigst vindt aan zijn nieuwe leven, is dat hij er zijn Nederlandse sociale leven voor moest achterlaten. "Het is nooit een reden geweest om te twijfelen aan mijn beslissing, want dit moest gewoon gebeuren om gelukkig te worden. Maar ik merk dat de contacten nu beginnen te verwateren. Dat is lastig en tegelijkertijd onvermijdelijk."

Ook het maken van nieuwe vrienden is gecompliceerd. "De meeste missies duren een aantal maanden. Elke maand zie je dus wel een hulpverlener vertrekken en als dat iemand is met wie je een goede band hebt opgebouwd, is dat pittig. Dat is iets waaraan je moet wennen. Je wordt voorzichtiger met binden."

Arie met een andere hulpverlener in Griekenland, bij strandtent Kedros Beach.

Langeafstandsrelatie

En als je iemand tegenkomt op wie je verliefd wordt, is het nog ingewikkelder. "Ik zie wel hulpverleners die een langeafstandsrelatie proberen te onderhouden. Wat ik ook zie, zijn hulpverleners die elkaar volgen. Dan reizen ze bijvoorbeeld eerst met het hele gezin naar een plek waar de één een toffe baan heeft gevonden en een paar maanden later naar een plek voor de ander. Het kan dus wel, maar het is uitdagend."

Toch heeft Arie nog geen moment spijt van zijn drastische keuze gehad. "Ik ben net een paar maanden in Nederland geweest. Dat was fijn, maar ik miste de chaos. In Nederland is alles goed geregeld, als ik hier de deur uitstap hoor ik een kakofonie aan toeters. Ik hou ervan en ik haat het tegelijk want ik ben een heel gestructureerd persoon – het is bijna masochistisch. Maar het feit dat ik hier orde in de chaos kan proberen te scheppen, vind ik heerlijk."

'Verliefd op werk'

Nog elke avond valt Arie 'verliefd op zijn werk' in slaap en kijkt hij er 's avonds alweer naar uit om de volgende dag op te staan. "Daarom wil ik dit verhaal graag vertellen", zegt hij. "In de hoop andere mensen die twijfelen achter hun passie aan te gaan, te inspireren. Door in beweging te komen, gaan er veel meer deuren open dan je van tevoren had verwacht. Het is nooit te laat voor verandering. Wat is er het ergste dat er kan gebeuren? Dat het mislukt? Dan probeer je toch gewoon iets anders?"

Bron • RTL Nieuws