Politiek

Even voorstellen: de Tweede Kamerleden in hun eigen woorden

Coen van de Ven • 29 maart 2017 09:23 @CoenvdVen

Zijlstra, Rutte en Klaver. Beeld © ANP

Wie na een maandenlange verkiezingscampagne nog niet op ze is uitgekeken, kan zich laven aan de pas gepubliceerde persoonlijke tekstjes van de kersverse Tweede Kamerleden.

Op de website van ons parlement prijken sinds kort weer biografietjes van de pas verkozen volksvertegenwoordigers. En wie slechts een paar woorden heeft om zichzelf uit te drukken, moet selectief zijn. De keuzes zijn opvallend.

Zo begint Henk Krol zijn verhaal met beschrijven hoe hij nooit een politieke carrière ambieerde en daar als vanzelf inrolde. Inderdaad een opmerkelijke koerswijziging voor iemand die naast een studie psychologie ook beschikt over een horeca-diploma, ooit een cursus Interviewtechniek bij de NOS volgde en aan de Vrije Academie onderwezen werd in 'Expressie'.

'Vlaggenschip van de renaissancevloot'

DENK-leider Tunahan Kuzu beschrijft hoe hij als kind in Maassluis met familie en buren meereisde naar het ziekenhuis om gesprekken te vertalen. Hij koppelt dat aan een boodschap over verbinding en zorg. Afgezien van dat verhaal gaapt er een opmerkelijk gat in zijn cv: Kuzu maakt geen melding van zijn jaren in de PvdA Kamerfractie, die hij in 2014 met ruzie verliet om zijn eigen partij op te tuigen.

Nieuwkomer Theo Hiddema, meer dan eens gekroond tot 'meest opmerkelijke nieuwkomer', schrijft in zijn kenmerkend archaïsche stijl dat hij ernaar uitkijkt om zijn advocatenervaring toe te passen in 'het hol van de leeuw'. "Immers, de pleitkracht in een strafzaak zal niet verschrompelen nu ik die voor een ander métier aanwend."

Zijn fractiegenoot Thierry Baudet beschrijft in evenmin volkse woorden dat zijn partij wil gaan functioneren als het 'vlaggenschip van de renaissancevloot'.

Thumbnail

Nieuwkomer Theo Hiddema vindt zijn partijgenoten 'vrolijke mensen'

Duidelijke taal

Bij de PVV daarentegen wordt als altijd klare taal gebezigd. Geen romantische vergezichten, referenties naar oude vloten of jeugdanekdotes, maar klip en klaar de ambities voor de komende jaren.

Fleur Agema heeft als uitgelicht citaat gekozen voor een weinig verrassende omschrijving van haar werk als politica: "Ik ben de politiek ingegaan om misstanden aan de kaak te stellen en met nieuwe en betere plannen te komen." Wel verrassend is haar onderwijsgeschiedenis. Want wie weet bijvoorbeeld dat Agema aan de Kunstacademie in Enschede studeerde en zich later toelegde op architectuur?

Fractiegenoot Roy van Aalst beperkt zich tot een aantal zeer korte zinnen, vermeldt geen diploma's of cv maar sluit slechts af met wat voelt als een ietwat pragmatisch levensmotto: "Als een werk het waard is om te doen, dan is dat het waard om goed te doen."

Geert Wilders houdt het niet geheel verrassend op: "Meer veiligheid, minder immigratie." 

Politiek als jeugddroom 

D66'ers zijn langer van stof. Zij verbinden persoonlijke anekdotes aan lange maatschappijbespiegelingen over bijvoorbeeld mensenrechten. Die teksten worden vaak afgesloten met een verwijzing naar partij-oprichter Hans van Mierlo.

Verder waren D66'ers als kind opvallend vaak 'enthousiast krantenlezer' of geïnteresseerd in politiek. "Ik droomde er als kind al van de politiek in te gaan", schrijft bijvoorbeeld Stientje van Veldhoven. Haar collega Wouter Koolmees verfde als middelbare scholier zelfs zijn haar 'auberginekleurig' nadat een paars kabinet aantrad.

Thumbnail

Wouter Koolmees (D66) was een bovenmatig politiek geïnteresseerde puber

Een zelfde bovenmatige jeugdinteresse voor politiek, valt te bespeuren bij VVD'ers. Zie bijvoorbeeld Malik Azmani of Tamara van Ark.

Maar misschien is die liberale honger naar politiek nog wel het aardigst verwoord door demissionair staatssecretaris Klaas Dijkhoff: "Mijn leraar maatschappijleer op de middelbare school was een wat linkse man, maar wel met een goede muzieksmaak. Zelf had ik in de klas de bijnaam 'Bolkestein', omdat ik een van de weinigen was met liberale ideeën."

Felle linkse toon

Wie kijkt naar de linkerzijde van het politiek spectrum, vindt in plaats van studeerkameranekdotes bevlogen verhalen over actievoeren. Bij voorkeur bij non-profit organisaties. Zo lijken GroenLinks politici allemaal begonnen bij vakbonden of bij goede doelenorganisaties als Oxfam Novib en GreenPeace. Ook bij de SP zijn er veel vakbondsmensen, anders zijn het wel leraren of mensen uit de zorg die de boventoon voeren.

De toon is bij de Socialistische Partij meteen een stuk feller. Er moet 'gevochten' worden en er moeten 'kloven gedicht', misschien nog wel het meest blasé verwoord door Michiel van Nispen: "Ik kan niet tegen onrecht." Meer dan eens worden dergelijke zinnen opgesierd met uitroeptekens.

Zalvend Christelijk

In schel contrast staat de zalvende en zachtere toon van Christelijke politici. Die verhalen over hun missiewerk, gezin of rotsvaste geloof: "Ik wil me inzetten voor de schepping", schrijft Carla Dik-Faber van de ChristenUnie.

Bij de SGP gaat daar als vanouds een schepje bovenop: "Bijbelse uitgangspunten moeten concreet gemaakt worden." En politiek is niet louter een baan maar 'een roeping'. Hun politieke helden zijn al even oud als de partij zelf en leefden met name in de 19e eeuw.

Thumbnail

De meest vertederende tekst is met vlag en wimpel die van Joël Voordewind van de ChristenUnie, hij schrijft over de schaduwkanten van het Kamerlidmaatschap: "Je moet 24 uur per dag beschikbaar zijn. Dat wordt dus passen en meten thuis met mijn gezin. Maar mijn vrouw leeft erg mee met mijn werk en ik ook met het hare."

Geen volleybal meer

Al kan het door Erik Ronnes (CDA) gebrachte offer ook zeker als schrijnend worden aangemerkt: de fervente volleyballer moest zijn hobby laten voor de politiek. "Ik probeer nog wel af en toe met recreanten een balletje te slaan."

Maar los van deze persoonlijke ontboezeming vertonen CDA’ers een opvallende consistentie: vrijwel allemaal schrijven ze de liberale angst te hebben dat een te grote overheid het eigen initiatief verdrukt.

Mona Keijzer memoreert haar jeugd in Volendam 'waar hard werken en ondernemerszin met de paplepel worden ingegoten'. Iets wat overigens op haar cv niet terug te vinden is, daar prijken vooral politieke banen of functies die daaraan gelieerd zijn.

Dijsselbloem

Tot slot dan de PvdA, die de interne verdeeldheid laat weerklinken in de biografieën op de website. Jeroen Dijsselbloem en Sharon Dijksma hebben zich beperkt tot hun campagneboodschap: "We hebben Nederland uit de crisis geholpen."

Ze kijken vooral terug. Terwijl andere partijleden de kans om iets te schrijven hebben aangegrepen om persoonlijke anekdotes te delen. Kamervoorzitter Khadija Arib is dan weer beduidend koeler: zij liet haar tekst door iemand anders schrijven óf spreekt over zichzelf in de derde persoon.

Uit het profiel van Mark Rutte stijgt vooral het idee op dat hij nogal weinig tijd had voor het tikken van een persoonlijke tekst, hij beperkt zich tot: "Ik heb nog werk te doen!" Waarna hij in drie zinnen niets loslaat over zijn leven, zelfs niet over zijn geliefde piano.

Thumbnail

Bron • RTL Z / Coen van de Ven