Robin_Fransman.png

Robin Fransman

Opinie

Ballet

Het is vrijdagmiddag, kerstvakantie. Met dochters en ega naar het ballet. Een speciale kindervoorstelling van Coppelia. Voor aanvang kijk ik omhoog de zaal in. Ik zie honderden vaders en moeders, opa’s en oma’s en heel veel dochters, kleindochters en een enkele zoon.

Ineens bekruipt het me. Bataclan. Ik stel me voor hoe de aanslag moet zijn geweest. De angst, de onmogelijkheid van vluchten, de paniek. Godgloeiende. Het beklemt me. Had ik maar geen kaarten gekocht. Ik probeer me te herinneren of ik beveiliging heb gezien. Ik stel me voor waar ze binnen zullen komen. Hoe de kogels zouden gaan. Hoe we weg kunnen komen, hoe ik mijn kinderen kan beschermen.

Fuck. Fuck. Fuck. Ik haat dit. De gedachte. De terror. Ik bedenk me hoe veel theaters er zijn in Europa. Hoe veel voorstellingen. Hoeveel dagen. De kansberekening kalmeert me.

Als de voorstelling zich ontvouwt kan het contrast niet groter zijn. De artiesten en de toeschouwers vieren het leven. Met passie storten ze zich op schoonheid, elegantie, liefde, zelf-expressie. Groter kan het contrast met de doodscultus van de terreur niet zijn.

Nieuwjaarsdag. Istanbul. Mensen doodschieten in een nachtclub. 39 doden. 39 gestopte levens. 39 keer nabestaanden.

Kansberekening. Je ziet het wel vaker langskomen op sociale media. De kans op dood door terreur is kleiner dan dood door vallen van een stoel of een auto-ongeluk of andere onzinnigheid. Het is afschuwelijk, omdat het duivelse kwaad daarmee gerelativeerd wordt. Omdat het een valse vergelijking is. Een stoel kan je nog op zitten, een auto vervoert je. Je neemt die risico’s welbewust, en staan ook voordelen tegenover. Niemand kiest voor risico op terreur, en je hebt er niets aan.

Maar in het theater, bij de balletvoorstelling, bracht de kansberekening me een soort van troost. Een erg schrale troost, maar toch.

Soms denk ik, hoe is het in godsnaam mogelijk dat we als Navo nog niet met een enorme invasiemacht in Syrie en Irak staan? Dat we ISIS lekker laten voortbestaan? Dat zal ik u zeggen. Zelfs als we het zouden willen en durven, hebben we de troepen, de boten, de vliegtuigen, de wapens en het materieel niet. We geven al 20 jaar te weinig geld uit aan defensie in Europa. Daar komt met Trump wel een einde aan.

Er gaan stemmen op in Europa om hogere defensie-uitgaven niet mee te tellen voor de regels voor het maximale begrotingstekort. Er zijn hogere belangen dan die vermaledijde 3 procent. 

Robin Fransman is bereikbaar op Twitter. 

Meer van Robin Fransman

Meer opinie